Difference between revisions of "Page:Bellarmino-Index haereticorum.pdf/87"

From GATE
m (→‎top: added Template:TurnPage, replaced: <noinclude></noinclude> → <noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>)
 
(11 intermediate revisions by 2 users not shown)
Page body (to be transcluded):Page body (to be transcluded):
Line 1: Line 1:
143° Primitiva ecclesia et novum Testamentum ignoraverunt in totum vovendae cuiusque rei usum: ibidem.
+
<p style="float:left"><big><span style="color:Red">f. 356r</span></big></p>
<p style="float:left">144° Sacerdotibus licet uxores | ducere: lib. ''de abrogatione''</p>
+
<p style="float:right">< '''Anno Domini''' ></p>
<p style="float:right">342r</p><br>
+
<br>
''missae privatae''.<br>
+
<div style="text-align:justify">  
  
  
<p style="float:left">201 ''Sacramentariorum''</p>
+
huius anni.<ref>
<p style="float:right">'''[a.D. 1525]'''</p><br>
+
{{Smallcaps|Surius}}
haeresis est prima proles Lutheri, quae more viperae viscera matris laceravit. Nam ut Lutherus initio odio papae uterum amtris dilacerans de ecclesia egressus est et Lutheranismum condidit, sic anno Domini 1525 Andreas Carolostadius doctor theologiae et Wi enbergensis archidiaconus, qui primus ex sacerdotibus uxorem duxit, odio Lutheri Lutheranismum deseruit, et novam sectam fabricare instituit. Ceterum quia Carolostadius rudior atque hebetior erat quam ut suam sectam propagare posset, diabolus ei eodem anno duos socios adiunxit: Udalricum Zwinglium, diaconum Constantiensem, a quo tamquam a praecipuo auctore Sacramentarii omnes Zwingliani dicuntur, et Ioannem Oecolampadium, monachum Birgi anum. Ferunt primum in epistola ministrorum Basileensium a diabolo necatum, Zwinglium in proelio miserrime trucidatum, et Oecolampadium repentina morte obiisse constat, ut testatur Ioannes Cochlaeus in vita Lutheri anno 1531. Errores paecipui eorum praeter eos, quos cum Luthero communes habent, hi sunt:<br>
+
<i>Commentarius</i>, 1532, p. 223.
Verba domini "hoc est corpus meum", ad Coenam Domini non pertinere, sed per parenthesin dicta esse. / Eckius in ''Enchiridio'', cap. de Eucharistia. /<br>
+
</ref>  
Verba domini "hoc est corpus meum" sic exponi debere: hic panis significat corpus meum, Zwinglius in lib. de verbis doena Domini.<br>
+
Tandem a Calvino cuius antea frater et collega fuerat, Genevae igni traditus est, cuius rei historiam Calvinus ipse conscripsit.  
Christi corpus et sangunem non esse revera in Eucharistia. Ibidem.<br>
+
<br>
Eucharistiam non esse sacrificium quod pro vivis et defunctis offerri debeat. Cochlaeus in actis Lutheri anno 1526.<br>
+
Hi praecipui eius errores sunt:  
5° Sanctos non esse invocandos: ibidem.<br>
+
<br>
Christi et sanctorum imagines esse destruendas: ibidem.<br>
+
Nulla est in Deo naturalis generatio vel spiratio: lib. 5 de Trinitate pag. 189.
Non esse purgatorium.<br>
+
<br>
Nasci parvulos sine originali peccato, Zwinglius de baptismo liber.<br>
+
Idem Sabellius.
Baptismum Christi non esse nisi externum signum.<br>
+
<br>
10° Numam et Scipionem et similes ethnicos salvatos esse propter insignes suas et naturales virtutes. Lutherus in ultima confessione sua de Eucharistia adversus Sacramentarios hunc errorem Zwinglio tribuit.<br>
+
Non est in Deo personalis distinctio nisi inter invisibilem Patrem et visibilem Filium, in responsione ad articulum 1 articulorum 38 a Calvino collectorum.  
 +
<br>  
 +
Omnes qui Trinitatem statuunt in Ecclesia Dei tritheistae et ver athei sunt: lib. Trinit. 1 pag. 30.
 +
Christus est filius Dei, quatenus genitus est a Deo in utero Virginis Mariae, idque non solum virtute Spiritus Sancti, sed quia Deus ex sua substantia illum genuit, lib. 1 de Trinitate pag.<gap/><ref>Manca un pezzo di trascrizione che comprende la fine del punto 4 e tutto il punto 5.</ref>  
 +
17, 18 et lib. 2 pag. 73 [ø].
 +
<br>
 +
Non licet baptismum suscipere nisi anno trigesimo, qua aetate Christu baptizatus est: testis est Calvinus lib. 4 [Institutionis] cap. 16 [¶ 29].
 +
<br>
 +
Deus in ligno lignum est, in lapide lapis, veram habens in se ligni, lapidis et rerum externarum naturam, Servetus in epist. 6 ad Calvinum.
 +
<br>
 +
Nulla est inter Verbum et Spiritum sanctum naturalis differentia, in Dialog. 1 [Tinitat.] pag. 229.
 +
<br>
 +
Verbum Dei ab initio fuit idealis ratio quae hominem Christum iam repraesentabat: lib. 3 de Trinit. pag. 92.
 +
10° Non potest commiti peccatum mortale ante annum vigesimum, ita refert Calvinus artic. 37 ex libris Serveti desumpto. Eandem haeresim eodem fere tempore docuit Ioannes Campanus Germanus, et nunc in Transsilvania latissime regnat, ubi ministros sathanae sanctos Patres, Basilium et similes qui Trinitatem praedicavberunt et sophistas vocant.<br>
  
  
<p style="float:left">202 | ''Anabaptistarum''</p>
+
<p style="float:left">
<p style="float:right">'''a.D. 1527'''</p><br>
+
<span style="color:Blue">208</span>
secta filia esse videtur Zwinglianae haeresis, neptis Lutheranae. Nam post utramque exorta est, et partem a Luthero accepit, partem a Zwinglio, et nova dogmata de suo addiciens, ab utraque separata novam familiam et populum instituit. / Lambertus Hortensius De tumultu Anabatistarum. /
+
{{Smallcaps|Tritheitarum}}</p>
 +
<p style="float:right">'''1561'''</p>
 +
<br>
 +
 
 +
nova haeresis in Polonia exorta est anno 1561, teste [[Name::Surius|Surio]]
 +
in ''Commentario'', quae directe pugnat cum haeresi Serveti.<ref>
 +
{{Smallcaps|Surius}}
 +
<i>Commentarius</i>, 1561, p. 570-571.
 +
</ref>
 +
<br>
 +
Sunt autem huius novae haeresis hi errores praecipui:
 +
<br>
 +
1° Pater Filius et Spiritus sanctus tres omnipotentes, tres essentiae sunt.  
 +
<br>
 +
2° Filius Deus est secundarius et Patre minor.
 +
<br>
 +
3° Symbolum Athanasii symbolum est Sathanas.
 +
<br>
 +
 
 +
 
 +
209
 +
{{Smallcaps|Caspar Svenckfeldius}}
 +
<br>
 +
 
 +
unus ex praecipuis confessionalistarum, qui tamen multa nova dogmata excogitavit et sectatores plurimos habet, qui ab ipso Swenckfeldiani dicuntur. Hi proprii eius errores sunt:
 +
<br>
 +
1° Humana Christi natura post ascensionem in divinam mutata est, Staphylus in libro de Concordia Lutheranorum.
 +
<br>
 +
2° Fides charitas et iustitia, quibus homo iustus efficitur, divinae naturae particulae sunt: ibidem.
 +
<br>
 +
3° Solo Spiritu Sancto contenti esse debemus, sacramenta autem et vocale verbum tamquam accidentalia reiicienda sunt.
 +
<br>
 +
4° Eorum verborum »Hoc est corpus meum« hic est sensus: corpus meum hoc, nimirum panis seu cibus, quia ut panis et cibus reficit, teste Canisio praefat. lib. 1 Corruptelae verbi Dei.
 +
<br>
 +
 
 +
 
 +
<p style="float:left">
 +
210
 +
{{Smallcaps|Andreas Osiander}}</p>
 +
<p style="float:right">'''1563''' </p>
 +
<br>
 +
 
 +
<p style="float:left">
 +
alius ex principibus Confessionalistarum, qui tamen propter certa dogmata aliis Confessionalistis haereticus est, et propriae familiae caput. Coepit autem proprium dogma condere anno 1551.
 +
</p>
 +
<br>
 +
_______________
 +
<p>
 +
[[Category:Bellarmino-Index haereticorum]]
 +
</p>
Footer (noinclude):Footer (noinclude):
Line 1: Line 1:
<references/>
+
<references/> {{TurnPage}}

Latest revision as of 10:13, 7 May 2020

This page has been proofread


f. 356r

< Anno Domini >



huius anni.[1] Tandem a Calvino cuius antea frater et collega fuerat, Genevae igni traditus est, cuius rei historiam Calvinus ipse conscripsit.
Hi praecipui eius errores sunt:
1° Nulla est in Deo naturalis generatio vel spiratio: lib. 5 de Trinitate pag. 189.
Idem Sabellius.
2° Non est in Deo personalis distinctio nisi inter invisibilem Patrem et visibilem Filium, in responsione ad articulum 1 articulorum 38 a Calvino collectorum.
3° Omnes qui Trinitatem statuunt in Ecclesia Dei tritheistae et ver athei sunt: lib. Trinit. 1 pag. 30. 4° Christus est filius Dei, quatenus genitus est a Deo in utero Virginis Mariae, idque non solum virtute Spiritus Sancti, sed quia Deus ex sua substantia illum genuit, lib. 1 de Trinitate pag.[2] 17, 18 et lib. 2 pag. 73 [ø].
6° Non licet baptismum suscipere nisi anno trigesimo, qua aetate Christu baptizatus est: testis est Calvinus lib. 4 [Institutionis] cap. 16 [¶ 29].
7° Deus in ligno lignum est, in lapide lapis, veram habens in se ligni, lapidis et rerum externarum naturam, Servetus in epist. 6 ad Calvinum.
8° Nulla est inter Verbum et Spiritum sanctum naturalis differentia, in Dialog. 1 [Tinitat.] pag. 229.
9° Verbum Dei ab initio fuit idealis ratio quae hominem Christum iam repraesentabat: lib. 3 de Trinit. pag. 92. 10° Non potest commiti peccatum mortale ante annum vigesimum, ita refert Calvinus artic. 37 ex libris Serveti desumpto. Eandem haeresim eodem fere tempore docuit Ioannes Campanus Germanus, et nunc in Transsilvania latissime regnat, ubi ministros sathanae sanctos Patres, Basilium et similes qui Trinitatem praedicavberunt et sophistas vocant.


208 Tritheitarum

1561


nova haeresis in Polonia exorta est anno 1561, teste Surio in Commentario, quae directe pugnat cum haeresi Serveti.[3]
Sunt autem huius novae haeresis hi errores praecipui:
1° Pater Filius et Spiritus sanctus tres omnipotentes, tres essentiae sunt.
2° Filius Deus est secundarius et Patre minor.
3° Symbolum Athanasii symbolum est Sathanas.


209 Caspar Svenckfeldius

unus ex praecipuis confessionalistarum, qui tamen multa nova dogmata excogitavit et sectatores plurimos habet, qui ab ipso Swenckfeldiani dicuntur. Hi proprii eius errores sunt:
1° Humana Christi natura post ascensionem in divinam mutata est, Staphylus in libro de Concordia Lutheranorum.
2° Fides charitas et iustitia, quibus homo iustus efficitur, divinae naturae particulae sunt: ibidem.
3° Solo Spiritu Sancto contenti esse debemus, sacramenta autem et vocale verbum tamquam accidentalia reiicienda sunt.
4° Eorum verborum »Hoc est corpus meum« hic est sensus: corpus meum hoc, nimirum panis seu cibus, quia ut panis et cibus reficit, teste Canisio praefat. lib. 1 Corruptelae verbi Dei.


210 Andreas Osiander

1563


alius ex principibus Confessionalistarum, qui tamen propter certa dogmata aliis Confessionalistis haereticus est, et propriae familiae caput. Coepit autem proprium dogma condere anno 1551.


_______________

  1. Surius Commentarius, 1532, p. 223.
  2. Manca un pezzo di trascrizione che comprende la fine del punto 4 e tutto il punto 5.
  3. Surius Commentarius, 1561, p. 570-571.