Difference between revisions of "Page:FC 1042.djvu/274"
| Page status | Page status | ||
| - | + | Proofread | |
| Page body (to be transcluded): | Page body (to be transcluded): | ||
| Line 3: | Line 3: | ||
| − | votiones [devotiones] usque ad lacrimas, hoc est Christum venire ad stabulum, si enim iam ferventissimus esses hic non videres humanitatem Domini tui quia non esset | + | votiones [devotiones]<ref group="text-notes">devotiones] devotionis <i>MF</i></ref> usque ad lacrimas, hoc est Christum venire ad stabulum, si enim iam ferventissimus esses hic non videres humanitatem Domini tui quia non esset |
tota<ref group="text-notes">tota] tanta <i>MF</i></ref> | tota<ref group="text-notes">tota] tanta <i>MF</i></ref> | ||
ratio in te spiritualis stabuli. | ratio in te spiritualis stabuli. | ||
| Line 12: | Line 12: | ||
consolationem<ref group="text-notes">consolationem] conditionem <i>MF</i></ref> | consolationem<ref group="text-notes">consolationem] conditionem <i>MF</i></ref> | ||
ipsius Domini in qua sum consolatus utinam mihi posthac detur, ut | ipsius Domini in qua sum consolatus utinam mihi posthac detur, ut | ||
| − | videam<ref group="text-notes">videam] dum non potero videre <i>MF</i></ref> | + | <span style="color:Red">videam</span><ref group="text-notes">videam] dum non potero videre <i>MF</i></ref> |
in | in | ||
me ipsum<ref group="text-notes">me ipsum] meipso <i>MF</i></ref> | me ipsum<ref group="text-notes">me ipsum] meipso <i>MF</i></ref> | ||
Latest revision as of 12:12, 11 June 2026
f. 129v
votiones [devotiones][1] usque ad lacrimas, hoc est Christum venire ad stabulum, si enim iam ferventissimus esses hic non videres humanitatem Domini tui quia non esset
tota[2]
ratio in te spiritualis stabuli.
Consolatus igitur fui in ipso Domino, qui dignaretur venire ad tam frigentem domum.
Ego volebam ut domus mea esset ornata, ita, ut super
eam
possem consolari, et ego vidi
consolationem[3]
ipsius Domini in qua sum consolatus utinam mihi posthac detur, ut
videam[4]
in
me ipsum[5]
eum modum, eam formam, eum habitum, quem ego vellem habere ad ipsum Deum meum, et Iesum, aut Matrem,
aut[6]
Sanctos eius.
Utinam (inquam) dum hoc
negatur[7]
iusta de causa, mihi detur videre et sentire eum habitum, eam formam, eum modum, quo se habet ille erga me.
Hactenus ego
magis[8]
studui qu[a]erere ornatum in quo ad Deum aut ad Sanctos eius
_______________
_______________
