f. 153r
rationem temporis, ego sensi d clare,
quod[1]
exacta[2]
Deus exiget rationem temporis etc.
rationem Deus exacturus sit
rationem[3]
temporis ipse scilicet, qui solus tempus nobis dare potest, alius quispiam potest exigere rationem aliarum rerum, quas ipse mihi tradiderit, sed Deus etiam temporis, quod nemo umquam[4] dare, neque
prolongare[5]
potest, rationem petet, sicut et caeterarum rerum omnium, quas ipse dederit.
Circa dies carnispriuii ego sensi satis grave pondus tristitiarum ex meis humanis imperfectionibus
praecedentium[6],
et non iam ex ipsis imperfectionibus, sed potius ex ipsarum consideratione, quae mihi
suggerebat[7]
more iam diu solito per spiritum non principalem, sed potius per meum humanum,
et[8]
proprium, aut per illum, qui
datus est mihi[9]
ad colafizationem[10]
exercitativam[11].
Fui igitur in hoc tempore multum
remissus[12],
distractus, et abstractus a vivis atque, inti=
_______________
- ↑ quod] quam MF
- ↑ exacta] exactam MF
- ↑ rationem] om. MF
- ↑ umquam] unquam MF
- ↑ prolongare] add. cuiquam MF
- ↑ praecedentium] procedentium MF
- ↑ suggerebat] suggerebatur MF
- ↑ et] ac MF
- ↑ datus est mihi] michi datus est MF
- ↑ colafizationem] colaphizationem MF
- ↑ exercitativam] add. Item MF
- ↑ remissus] add. in bonis actionibus MF
