Difference between revisions of "Page:APUG 1053.djvu/68"
(One intermediate revision by one other user not shown) | |||
Page status | Page status | ||
- | + | Proofread | |
Page body (to be transcluded): | Page body (to be transcluded): | ||
Line 1: | Line 1: | ||
<center>EXERCITIUM ASCETICUM<lb/>Lamenta Theodidacti<lb/>De humanae mentis duritie, et grandi, ad Deo se uniendum,<lb/>negligentia; et Documenta ad perfectionem<lb/>Spiritualem praescribit.<lb/></center> | <center>EXERCITIUM ASCETICUM<lb/>Lamenta Theodidacti<lb/>De humanae mentis duritie, et grandi, ad Deo se uniendum,<lb/>negligentia; et Documenta ad perfectionem<lb/>Spiritualem praescribit.<lb/></center> | ||
− | Si volumus sequi Salvatorem | + | Si volumus sequi Salvatorem, oportet inprimis nos obedire<lb/> |
− | + | Voci Propheticae, ut videlicet colligationibus dissolutis peccatorum<lb/> | |
dissolvamus peccatorum fasciculos, nos deprimentes, quatenus<lb/> | dissolvamus peccatorum fasciculos, nos deprimentes, quatenus<lb/> | ||
a terrenis actibus dissoluti sequamur liberis gressibus<lb/> | a terrenis actibus dissoluti sequamur liberis gressibus<lb/> | ||
Line 14: | Line 14: | ||
<note>Matt: 11.</note> dicens: Venite ad me omnes, qui laboratis, etc. O Domine, cuius<lb/> | <note>Matt: 11.</note> dicens: Venite ad me omnes, qui laboratis, etc. O Domine, cuius<lb/> | ||
rei es indigus? quare vocas? quid tibi commune nobiscum?<lb/> | rei es indigus? quare vocas? quid tibi commune nobiscum?<lb/> | ||
− | O Charitas ineffabilis! quis | + | O Charitas ineffabilis! quis audivit talia? Ecce invitat<lb/> |
inimicos, hortatur reos, allicit ingratos, et prorsus immeritos.<lb/> | inimicos, hortatur reos, allicit ingratos, et prorsus immeritos.<lb/> | ||
O dulcissima verba, intima praecordiorum eviscerantia.<lb/> | O dulcissima verba, intima praecordiorum eviscerantia.<lb/> | ||
Non te sauciant verba haec, anima mea? O insania miserabilis,<lb/> | Non te sauciant verba haec, anima mea? O insania miserabilis,<lb/> | ||
− | miseria, et vesania detestabilis! | + | miseria, et vesania detestabilis! Vocamur ad requiem,<lb/> |
sequimur laborem; invitamur ad solatium, quaerimus dolorem;<lb/> | sequimur laborem; invitamur ad solatium, quaerimus dolorem;<lb/> | ||
promittitur gaudium, et pro eo libenter amplectimur maerorem.<lb/> | promittitur gaudium, et pro eo libenter amplectimur maerorem.<lb/> |
Revision as of 13:01, 14 June 2024
Lamenta Theodidacti
De humanae mentis duritie, et grandi, ad Deo se uniendum,
negligentia; et Documenta ad perfectionem
Spiritualem praescribit.
Si volumus sequi Salvatorem, oportet inprimis nos obedire
Voci Propheticae, ut videlicet colligationibus dissolutis peccatorum
dissolvamus peccatorum fasciculos, nos deprimentes, quatenus
a terrenis actibus dissoluti sequamur liberis gressibus
Redemptorem. Nunquam ergo permittamus cor nostrum sollicitari
de aliqua re creata, nisi inde excitetur in nobis
Divini amoris affectus; quia multiplex labentium rerum
varietas non solum animum distrahit, et pacatae mentis
gratiam, interrumpit quietem, verum etiam in animo gignit
phantasias turbulentissimas. Deposita ergo onerosa sarcina
affectionis omnium terrerorum absque retardationis gravedine,
properemus ad illum, qui liberalissime nos invitat,
Matt: 11. dicens: Venite ad me omnes, qui laboratis, etc. O Domine, cuius
rei es indigus? quare vocas? quid tibi commune nobiscum?
O Charitas ineffabilis! quis audivit talia? Ecce invitat
inimicos, hortatur reos, allicit ingratos, et prorsus immeritos.
O dulcissima verba, intima praecordiorum eviscerantia.
Non te sauciant verba haec, anima mea? O insania miserabilis,
miseria, et vesania detestabilis! Vocamur ad requiem,
sequimur laborem; invitamur ad solatium, quaerimus dolorem;
promittitur gaudium, et pro eo libenter amplectimur maerorem.
Insensibiliores merito habendi sumus simulacris,
cum rationis participes effecti, dulce amarum, amarum
dulce iudicemus! Levemus oculos nostros in Coelum, et videamus,
ubi nunc prostrati sumus, et de profundis ad illam
unicam manum adiutricem perseverantes clamemus, frequentissima
oratione, frequenti, et pura confessione: quia
tandem fiet, ut ille qui te eduxit ex utero matris tuae
et vocavit per gratiam suam, revelet in te imaginem filii sui,