f. 139v
deprehendunt[1]
se vel iam perdidisse vel
cepisse[2]
perdere fidem, quam
habuerunt[3]
tunc ipsi dicunt
quaerendum[4]
esse[5]
a Deo, et quaerendum iudicium ad bene
iudicandum per se ipsum de Scripturis et caeteris fidem enim esse donum Dei et non omnium esse fidem, et similia
dicunt[6]
quae verissima quidem sunt, sed[7] in hanc partem, aut in
hoc[8]
dubium[9],
ad aedificationem non ideo veniunt.
Hic enim conveniebat potius agnovisse haec dona posse ab unoquoque sponte deperdi, et amitti, qui igitur
sponte sua[10]
fidem amittit[11],
quam
debuerat[12]
quandiu erat adiuratus in verba, et in sensus Ecclesiae catholicae
et Christianae[13]
eorum[14]
abiuraverat catholicos doctores, is mirari non debet dum videt se aliis viis quae sunt secundum proprium iudicium, quaerere fidem et non invnire[15] nec debet
accusare[16]
_______________
- ↑ deprehendunt] deprehendit MF
- ↑ cepisse] sensim MF
- ↑ habuerunt] habuerat MF
- ↑ quaerendum] quaerendam MF
- ↑ esse] add. fidem MF
- ↑ dicunt] om. MF
- ↑ sed] add. quae MF
- ↑ hoc] hunc MF
- ↑ dubium] locum MF
- ↑ sponte sua] sua sponte MF
- ↑ fidem amittit] amisit fidem MF
- ↑ debuerat] habuerat MF
- ↑ et Christianae] om. MF
- ↑ eorum] nec MF
- ↑ invnire] invenire MF
- ↑ accusare] causari MF
