GATE - User contributions [en]

Page:APUG 1053.djvu/80

2024-06-14T08:12:41Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>omnibus nititur te confundere, et persequi, non aliter facilius<lb/>
id poteris agere, ut cesset, quam si te non curare<lb/>
ostendas omnia eius machinamenta, quasi illa nihil ad<lb/>
te spectent: nam cum intelligat, non posse id efficere, ut<lb/>
tibi molestus sit, in seipso confundetur, et tumentes<lb/>
fluctus eius cessabunt, et forte fiet inde, ut corrigatur<lb/>
exemplo patientiae tuae: tu tamen illi interim ex humanitatis<lb/>
officio condole, non aliter quam ei, qui<lb/>
rabie percitus, in sui odium se morderet, et sua ipsius<lb/>
membra morsibus laniaret, et omnia eius verba dura<lb/>
contemnito, quasi latratus canum, aut gemitus<lb/>
avium. Nam si ulcisci velis, quid aliud facies, quam<lb/>
deturpare teipsum, et mentem, quam inculpatam servare<lb/>
cupis, foeda labe maculare? Non aliter eveniret,<lb/>
ac si in adversarii odium tibi ipsi nasum abscinderes, aut<lb/>
oculos erueres. Nono. Diligentiae plus adhibeto ad<lb/>
te ipsum castigandum, quam ad alios corrigendos, doce<lb/>
te primum ea, quae aliis utilia esse cognoscis, fervoris<lb/>
tui ignis prius in te agat, et eo inflammatus, alios<lb/>
calefacies, veluti ignis, qui calore suo prius proxima<lb/>
et postea remotiora adurere solet: ideo zelus iustitiae<lb/>
tuae primo formet in te exemplar aliis incitandum:<lb/>
oportet enim eum, qui peritus videri cupiat<lb/>
in opere alieno, prius ostendere, quam sit prudens<lb/>
in suo. Ne imiteris caecos in actionibus suis, qui<lb/>
aliorum vitam semper corrigant, in aliis pleraque<lb/>
emendantes, in seipsis autem non pauce incorrepta<lb/>
relinquunt; Solent enim hi quandoque somniare, si<lb/>
in aliquo magisterio, aut dignitatis gradu essent constituti,<lb/>
quam recte omnia ad se spectantia disponerent,<lb/>
eam vero status conditionem, in qua sunt, nec sollicitem<lb/>
discutiunt, nec emendant. Quae maior animi dementia<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/79

2024-06-14T08:05:59Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>quasi auditores si officium faciant, aegre ferre debeant, nos<lb/>
in his accusari, quod laude potius dignum videri debet:<lb/>
vel saltem hoc facimus, ut humiles reputemur, si alia<lb/>
quibus placere possimus, in nobis non sunt. Septimo.<lb/>
Non habeas superflua, et curiosa, quia distrahunt, et<lb/>
occupant cor: quare nolim affectes habere imagines,<lb/>
tabulas curiose depictas, sudariola, globulos ex odorifero<lb/>
ligno, aut alio quovis adfabre factos, nec species<lb/>
aromaticas, nisi evidenti coactus necessitate morbi,<lb/>
aut alia urgentissima causa; sed solum necessariis vestibus,<lb/>
et libris esto contentus, exiguis in numero, et valore.<lb/>
Octavo; Contra Calumniatores, aut detractores<lb/>
tuos ne commovearis, si enim vera dicunt, non mirum<lb/>
est, si loquamur, quae tu facere es ausus: sin falsa, quid<lb/>
tibi eorum oblocutio nocere poterit? Si cum albus<lb/>
sis, alius dicat te nigrum, cur tibi molestus erit,<lb/>
cum nihil noceat? Quod si ad primos motus harum<lb/>
adversitatum turbaris, et impatientia aestuas, reprime<lb/>
iram, et doloris modicum sustine, veluti qui patitur<lb/>
ustionem cauterii, vel sectionem chirurgi: animo<lb/>
meditans, quantum conferat ad sanitatem patientia<lb/>
doloris: sic enim cito sanari incipies, et firmius<lb/>
valere. Imo hoc ipsum impugnari interne, et dolore<lb/>
exacerbari, magnae utilitatis habendum est, cum<lb/>
sit purgatio peccati, vitii lima, exercitatio virtutis<lb/>
meritum gloriae, praeparatio pacis: praesertim cum <note>Tim: 2.</note><lb/>
non coronetur, nisi qui legitime certaverit. Quare<lb/>
neminem odio habeas, sed fraterno affectu, corde miti,<lb/>
et pacifico omnes diligito. Si tibi alicuius displicet<lb/>
familiaritas ob vitae turpitudinem, sic tibi mala eius<lb/>
displiceant, ut tamen diligas bona eius naturalia, vel<lb/>
gratuita, quae forte habebit imposterum. Si vero ille in<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/78

2024-06-14T07:56:10Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>tuum perturbatione affliget; et ideo si contingat videre<lb/>
vel audire de aliquo, quae displiceant, perge, et cito obliviscere,<lb/>
committens illum sibi, et Deo: idque tamen, si ad te<lb/>
illius correctio non spectat ex debito magisterii, vel sociali<lb/>
familiaritate, vel deferendi necessitate. Praeterea<lb/>
ex animo plus compatere peccantibus: longe namque<lb/>
miserabilius est in lacum inferni detrudi, quam in profundo<lb/>
pelagi demergi. Compatere etiam miseris, eorum<lb/>
miserias perpendens, ut sic in te pinguescat miserationis<lb/>
affectus, ex fratrum miseriis mentem <del>mentem</del><lb/>
attollens ad paupertatem, et labores Christi, qui pro nobis<lb/>
egenus omnium factus est. Sexto; Tria sunt vitia iam<lb/>
diu apud homines, pessimo usu inveterata, quae, ut a nobis<lb/>
extirpemus, omnino elaboradum est: a quibus si liberi<lb/>
essemus, in magna mentis puritate, et quiete vivere<lb/>
liceret. Primum, promptitudo accusandi aliena. Secundum,<lb/>
Adulatio, qua solent sibi invicem blandiri laudantes,<lb/>
arridentes, de corporis salute, qualis sit, quaerentes<lb/>
(cum tamen nil ad hos spectet illorum bona, aut<lb/>
infirma valetudo.) honores inutiles variis modis offerentes,<lb/>
in quibus nihil est emolumenti, praesertim<lb/>
cum non ex affectu faciant, ut gaudeant, sed ex usu,<lb/>
ut placeant. Tertium est, propria sui ipsius gloriatio,<lb/>
quod ea, quae facimus, dicimus, sentimus, mire nobis<lb/>
placeant, et ea praeferimus aliorum factis, gratiose<lb/>
omnibus comendantes, et graviter indignamur, si<lb/>
audientes nostra non mirentur: eoseque spernimus, quasi<lb/>
a sano iudicio alienos, et ultra modum in laude nostra<lb/>
delectamur: et si aliquando nos ipsos accusantes humiliari<lb/>
videmur, non id facimus sincere, sed ea ficta humilitate<lb/>
astute alios provocare volumus in laudem nostram,<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/77

2024-06-14T07:44:12Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>sis in solutione horarum corde, et ore, ut iam potius supplicium<lb/>
inde tibi sit metuendum, quam meritum expectandum,<lb/>
quia et male pronuncias, et eorum, quae dicis, nec percipis<lb/>
sensum, nec his mentis affectum attente praestas, saepe non<lb/>
attendens dixeris nec ne, nisi forte ex coniectura alicuius<lb/>
verbi quasi ex caudae apprehensione reputes te dixisse:<lb/>
Quod cum ad corporis curam et commoda sedulus sis, tardus<lb/>
maneas ad spiritus profectum, ad carnis castigationem,<lb/>
ad charitatis, et obedientiae exhibitionem. Demum<lb/>
super omnia erubesce, quod hos defectus, et plures alios<lb/>
in te habens non animo terreris, non corde compungeris,<lb/>
non admissos discutis, non animadversos corrigis, quasi Deus<lb/>
aliter tecum acturus sit, quam cum omnibus aliis, ut<lb/>
mala tua admissa non puniat, et bona neglecta sit<lb/>
remuneraturus: cum tamen ipse integerrime dinumeret,<lb/>
districte mortales omnes iudicaturus, et severissime<lb/>
puniturus, nisi praeveniamus faciem eius in humili<lb/>
confessione, forti satisfactione; et plena emendatione.<lb/>
Pro his igitur assidue erubesce apud te, et cum ita sit,<lb/>
nil mireris, si ab aliis iudiceris, et calumnieris, nec<lb/>
ideo alicui succenseas, sed semper modestissime verecundare.<lb/>
Quinto; Insuper quod alios homines a duobus his, velim,<lb/>
summopere caveas.<lb/>
Primum. Ne curiose respicias, vel perquirens eorum vultus,<lb/>
habitum, gestus, facta, verba, et officia: si enim<lb/>
ista perscrutari ad te non attinet alicuius spiritualis<lb/>
utilitatis, vel magisterii causa, ita haec omnia negligito,<lb/>
ac si non essent, nullatenus circa illa detines visum,<lb/>
vel cor.<lb/>
Secundum, ut nullo modo iudices de aliis, quales sint,<lb/>
vel esse possint, in mente, in moribus, in meritis, et ea<lb/>
enim discussio vana, et saepissime falsa, et temeraria cor<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/72

2024-06-12T14:56:02Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>18. Decimooctavo. Gratias tuas spirituales internas, aut proelia<lb/>
nunquam reveles alicui, nisi forte probato, et intimo in<lb/>
Christo amico, cuius doctrina in his usui ess possit.<lb/>
19. Decimonono. Hoc potissimum prae omnibus contende, et<lb/>
enitere, ut quibuscunque negotiis impliceris, die, nocte, quolibetque<lb/>
temporis articulo semper Divina Maiestas versetur<lb/>
ob oculos tuos, firmiter credens, et cogitans Dominum Deum<lb/>
coram adesse, et unique te aspicere. Poteris autem sequentia,<lb/>
et similia cogitare cum reverentia, timore, et amore prostratus<lb/>
coram eo veniam delictorum postulans amarissima<lb/>
cordis compunctione. Quandoque apparebis interius in conspectu<lb/>
Dei in cruce, gladio compassionis confessus, et cum eo<lb/>
in simul vulneratus: nunc totius vitae suae progressum ob<lb/>
oculos statues, quam obliquitati tuae rectitudinis lineam<lb/>
opponens, et immensa Domini beneficia in memoriam<lb/>
revocans, admirabilem ipsius bonitatem intime contemplaberis:<lb/>
nunc coelestis patriae desiderio accensus, ineffabilem<lb/>
erga homines Divinam Charitatem recogitans, tui<lb/>
ipsius miseriam deplorabis, qui tot beneficiorum immemor<lb/>
mitissimum Dominum, nunc te violente trahentem, nunc<lb/>
benigne sublevantem, nunc misericorditer retinentem, hostiliter<lb/>
fugias.<lb/>
20. Vigesmio. Diligentissima tui custodia adhibenda est,<lb/>
ad effugiendos laqueos, et retia, quae subdolus hostis non<lb/>
cessat captiose apponere ad animas misere decipiendas,<lb/>
ut ea, et oculis lynceis videas, et cordis humilitate subterfugias:<lb/>
Saepe in die accurate discutias, quibus in actionibus<lb/>
tuis deliqueris, et delicta pure, integre, ac veraciter<lb/>
confitearis, absque omni velamine excusationis, occultationis,<lb/>
seu palliationis, distincte, et ordinate omnes tuos retegens<lb/>
defectus proprio sacerdoti: Et primo quidem te accusa<lb/>
de omissionibus, in quibus erga Deum deliquisti, maxime<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/71

2024-06-12T14:54:39Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>nec commovearis animo (plus debito) visis aliorum defectibus,<lb/>
ne forte iniquitati addens iniquitatem, a<del>l</del>lienis sordibus polluaris:<lb/>
et dum ipse cupis aliis subvenire, deterius corrues,<lb/>
in profundum. Potius igitur omnia illa, quibus non poteris<lb/>
sine detrimento prodesse, benigna tegens charitate, illi<lb/>
summae sapientiae providenda permitte, quae novit bona de<lb/>
malis eli<del>g</del>cere: sic in bonis operibus pariter et malis spiritualem<lb/>
poteris reperire profectum.<lb/>
15. Decimoquinto. Maximo studio mentem, et cor tuum custodito,<lb/>
ita ut non solum spiritualibus exercitationibus mancipentur,<lb/>
et expulsis imaginibus, et concupiscentiis externarum<lb/>
rerum, earum Creatori solummodo vacare valeant: ita denique<lb/>
mentem habeas Deo addictam, ut omne opus tuum<lb/>
nil aliud sit, quam iugis oratio.<lb/>
16. Decimosexto. Homines omnes diligito intimae charitatis<lb/>
affectu, ut in quibus eluceat Divinae Maiestatis imago, ideo<lb/>
egentibus, et infirmis ita blande inservias, ut pia mater unico<lb/>
filio, imo sicut Christo ipsa fecisses, cum ipse dicat: Quod<lb/>
uni ex minimis meis fecistis, mihi fecistis. Sic tamen<lb/>
corporalia ministeria exhibebis, ut quod illis accreverit,<lb/>
spiritui non decrescat.<lb/>
17. Decimoseptimo. Omnibus obedire satage etiam minoribus<lb/>
propter Christum, teipsum abnegans, et propriam respuens<lb/>
voluntatem, ita ut in omnibus, nisi mala sint, aliis<lb/>
obsequi studeas: nulla in re praebeas te alicui onerosum, sed<lb/>
potius in charitate. Christi gratum, et iucundum te omnibus<lb/>
exhibeto: fugies tamen amicitias, et familiaritates<lb/>
privatas, et singulares. Summe caveto, ne unquam verbo,<lb/>
vel facto, vel gestu, alicuius simultatis, odii, clamoris, iniuriae,<lb/>
turbationis, murmurationis, scandali, aliquatenus<lb/>
per te, vel per alium, causa, aut occasio fias: sis denique affabilis,<lb/>
non scurrilis.<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/70

2024-06-12T14:43:24Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>reputesque te hominum omnium vilissimum amore illius, qui<lb/>
obiectissimam servi sumpsit formam; sic et tranquillitatem<lb/>
animi adipisceris, et scandalum ignorabis.<lb/>
8. Octavo. Mortificatio curiositatis in te tanta sit, ut nulla<lb/>
in re te interius vel exterius implices, ubi spirituale aliquod<lb/>
lucrum non insit, nec sis vagus mente, aut corpore, rumores<lb/>
vanos ne cures.<lb/>
9. Nono. Diligentissime custodias sensus exteriores, ut nil<lb/>
velis sentire, nisi quod animae sit commodum: prae omnibus<lb/>
linguam arctissime restringito, ita ut nil nisi interrogatus<lb/>
loquaris, vel necessitate, vel utilitate evidenti provocatus:<lb/>
tunc vero cum animi modestia, et timoris dulcedine, breviter<lb/>
et submisse loqueris, maxime fugiens supervacuam verborum<lb/>
copiam.<lb/>
10. Decimo. Amor solitudinis, sacrarumque vigiliarum in te<lb/>
habitet, sollicite semper captabis opportunum tempus ad elevationes<lb/>
mentales.<lb/>
11. Undecimo. Officium Divinum summa devotione persolvito,<lb/>
oblitus omnium terrenorum, quasi inter Angelorum agmina<lb/>
constitutus, Divinas laudes cum eis pariter cantare studeas.<lb/>
12. Duodecimo. <del>Itimum</del> <add>Intimum</add> geras affectum erga Beatam Virginem<lb/>
Matrem misericordiae, tutissimum afflictorum omnium refugium,<lb/>
et nullus dies abeat, quo illi specialiter te totum non<lb/>
committas.<lb/>
13. Decimotertio. Summopere fugias, necesse est, frigiditatem<lb/>
accidiae, semperque enitere, ut interius, atque exterius,<lb/>
plene sis tranquillus, ideoque nulli unquam hominum aliqua<lb/>
in re obsistas, vel repugnes; sed potius comiter per omnia<lb/>
omnibus acquiesce, dummodo id ipsum Divinae laudi, vel<lb/>
animae saluti non refragetur.<lb/>
14. Decimoquarto. Quaecunque videris, te aedificent, nil te turbet,<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/69

2024-06-12T14:33:18Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>de miseranda Aegyptiaca servitute te transferens in libertatem<lb/>
filiorum Dei. Cumque iam in novi hominis viam ingredi coeperis<lb/>
(quae inter amorem, et timorem est humilitatis semita<lb/>
constituta) tunc per ipsius humilitatis viam ad eminentiora<lb/>
conscendens, poteris te in altioribus exercere. Haec<lb/>
igitur diligenter observa, et omni animi conatu quotidie<lb/>
recole.<note>25. Memorabilia</note><lb/>
1. Primo. Totam animi spem plene in domino colloca, humanis<lb/>
omnibus consolationibus penitus depositis.<lb/>
2. Secundo. Veteri fermento vitiorum, et pravarum concupiscentiarum<lb/>
stude omnino emundari, et liber esse: nisi enim<lb/>
catenas has fregeris, anima in carceribus detenta, non<lb/>
poterit ad Coelestia convolare.<lb/>
3. Tertio. A curis superfluis, occupationibus, et negotiis<lb/>
te exime, quoad poteris.<lb/>
4. Quarto. Labores, et tribulationes diligito, et in eis delectare,<lb/>
si enim assueveris, maxima mentis hilaritate iugiter<lb/>
perfrueris.<lb/>
5. Quinto. De nulla re conqueraris, quia cum omnium<lb/>
Creatorem offenderis, nil est, cur conqueri possis de aliqua<lb/>
creatura.<lb/>
6. Sexto. In omnibus istis, quae ad te pertineant, asperitatem<lb/>
amato, <del>v[?]ilitatem</del> <add>vilitatem</add>, parcitatem sectare, non tamen sic in<lb/>
aliis, immo cupias ex animo, et id agas opere, si possis, ut<lb/>
aliis large provideatur, reputans eos dignos consolatione,<lb/>
condolens tamen ex charitatis affectu (si ita necesse sit) eorum<lb/>
vitiis.<lb/>
7. Septimo. Honores, favores, auramque popularem tanquam<lb/>
mortiferas pestes fugito, teipsum assidue intuens, nunquam<lb/>
tibi, tuisque consiliis omnino fidas. Coeterum si de te ipso<lb/>
victoriam fueris assecutus, nullus hostis interior, vel exterior<lb/>
tibi nocere poterit. Te ergo despicias, cupiasque ab omnibus despici,<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/68

2024-06-12T14:23:34Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude><center>EXERCITIUM ASCETICUM<lb/>Lamenta Theodidacti<lb/>De humanae mentis duritie, et grandi, ad Deo se uniendum,<lb/>negligentia; et Documenta ad perfectionem<lb/>Spiritualem praescribit.<lb/></center>
Si volumus sequi Salvatorem oportet inprimis nos obedire<lb/>
voci propheticae, ut videlicet colligationibus dissolutis peccatorum<lb/>
dissolvamus peccatorum fasciculos, nos deprimentes, quatenus<lb/>
a terrenis actibus dissoluti sequamur liberis gressibus<lb/>
Redemptorem. Nunquam ergo permittamus cor nostrum sollicitari<lb/>
de aliqua re creata, nisi inde excitetur in nobis<lb/>
Divini amoris affectus; quia multiplex labentium rerum<lb/>
varietas non solum animum distrahit, et pacatae mentis<lb/>
gratiam, interrumpit quietem, verum etiam in animo gignit<lb/>
phantasias turbulentissimas. Deposita ergo onerosa sarcina<lb/>
affectionis omnium terrerorum absque retardationis gravedine,<lb/>
properemus ad illum, qui liberalissime nos invitat,<lb/>
<note>Matt: 11.</note> dicens: Venite ad me omnes, qui laboratis, etc. O Domine, cuius<lb/>
rei es indigus? quare vocas? quid tibi commune nobiscum?<lb/>
O Charitas ineffabilis! quis audivit talia? Ecce invitat<lb/>
inimicos, hortatur reos, allicit ingratos, et prorsus immeritos.<lb/>
O dulcissima verba, intima praecordiorum eviscerantia.<lb/>
Non te sauciant verba haec, anima mea? O insania miserabilis,<lb/>
miseria, et vesania detestabilis! Vocamur ad requiem,<lb/>
sequimur laborem; invitamur ad solatium, quaerimus dolorem;<lb/>
promittitur gaudium, et pro eo libenter amplectimur maerorem.<lb/>
Insensibiliores merito habendi sumus simulacris,<lb/>
cum rationis participes effecti, dulce amarum, amarum<lb/>
dulce iudicemus! Levemus oculos nostros in Coelum, et videamus,<lb/>
ubi nunc prostrati sumus, et de profundis ad illam<lb/>
unicam manum adiutricem perseverantes clamemus, frequentissima<lb/>
oratione, frequenti, et pura confessione: quia<lb/>
tandem fiet, ut ille qui te eduxit ex utero matris tuae<lb/>
et vocavit per gratiam suam, revelet in te imaginem filii sui,<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/67

2024-06-12T14:10:19Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>collocet, in mellifluis eius vulneribus requiescat: assidue eius<lb/>
memoria versetur ob oculos, ita ut dum comedat, buccellas<lb/>
in illius dulcissimo sanguine se fingere existimet. Periculose<lb/>
corruet in suae contemplationis altitudinem, quicunque<lb/>
ad Divinitatem aliter, quam per humanitatis ostium ingredi<lb/>
voluerit, ideo expedit, ut per hanc ad illam ascendat,<lb/>
et ab illa ad istam redeat: sic enim faciens, dulcissima semper<lb/>
pascua inveniet. Caveat tamen, ne similis sit quibusdam,<lb/>
qui cum forinsecus devotionis dulcedine, ac lacrymis<lb/>
passionem Domini recolant, tamen vitia sua, et<lb/>
affectiones fraenare, se abnegare, ipsumque sequi recusant.<lb/>
Diligentissime cave multorum errorem, qui tuns duntaxat<lb/>
exercitationes suas Deo placere existimant, cum<lb/>
ab eo faventur dulcedine spirituali, et gratia devotionis<lb/>
sensibilis: sed disce in tuis exercitationibus persistere,<lb/>
quantumcumque opprimaris duritia cordis, interno<lb/>
frigore, obnubilatione sensuum, ac distractione mentis;<lb/>
resigna te in Dei ipsius voluntatem: Nam non est perfectio<lb/>
in affluentia consolationum, sed in eo, ut pro Dei<lb/>
amore omnia nihili pendas, et in omnibus voluntate<lb/>
tua posthabita, Divinam secteris. Denique solum id bonum,<lb/>
et tibi utile existimes, quod Dominus in te operabitur.<lb/>
Absurdum enim est quotidie petere: Fiat voluntas tua,<lb/>
et indignari, et aegre ferre illam in te fieri. Non igitur<lb/>
angamur animo, si desit nobis sensibilis devotio, sensibilisque<lb/>
amor (qui plerumque impurus est, et saepe confertur<lb/>
irresignatis.) Sed illud maxime curandum est, ut per<lb/>
intellectualem amorem, nempe bonam, promptissimamque Voluntatem<lb/>
Deo uniti semper simus, licet sensibili duritia, et mentis ariditate<lb/>
cruciemur, id solum attendentes, ut Divinae Voluntatis<lb/>
beneplacitum in nobis impleatur.<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/66

2024-06-12T13:50:45Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>facillime locis, negotiis, hominibusque perturbantur, distrahuntur,<lb/>
reddunturque multiplices, et telis hostium summo<lb/>
cum periculo exponunter. Praedicto exercitio mortificationis,<lb/>
et Resignationis coniungant assidue Tyro frequentissimam<lb/>
aspirationum, et orationum, et ardentissimam desiderii<lb/>
emissionem: est enim illud brevissimum comprendium,<lb/>
quo citissime ad Theologiae mysticae apprehensionem, et unionem<lb/>
Divinam valeat pervenire; hae namque aspirationes<lb/>
superant media reliqua inter Deum, et animam.<lb/>
Documentum X. Nemo se propter ingenii stupiditatem<lb/>
ineptum ad hanc sapientiam comprehendendam existimet:<lb/>
nam hic non exigitur subtilis intellectus, sed humilis et ardens<lb/>
affectus. Exercitia enim externa quamvis bona ac pia<lb/>
sint, tamen multo maioris momenti censenda est exercitatio<lb/>
interna, qua homo ardentissime ad Deum, non per<lb/>
sensus aut imagines, sed modo quodam supernaturali ita<lb/>
confugit, ut illi uniatur: Deus namque omnes ad se trahere,<lb/>
et sibi unire paratus est, si nos reliquis rebus liberos,<lb/>
et expeditos inveniret; sicut enim sol visibilis lumen suum<lb/>
in lucidem speculum sibi e diametro obiectum effundere, et<lb/>
in eo figuram suam formare solet, ita anima munda, et ab<lb/>
impedimentis libera, clarissimis radiis invisibilis solis imago<lb/>
mire refulget. Expetit enim Dominus mirifice se<lb/>
nobis tradere, et anima nostra vitiis, ac rebus externis<lb/>
expedita, sponte sua tendit in Deum, a quo se originem<lb/>
ducere credit: Sicut lapis, quod corpus grave sit, naturaliter<lb/>
appetit deorsum: solus quippe Deus est naturalis<lb/>
locus animae, ac ob id spirituales, et praestantissimae<lb/>
vires animae donatae sunt, non ad infirmas res cogitandas<lb/>
et appetendas. Quapropter valde mirandum est, si eas putido<lb/>
et atro caeno immergamus. Non obliviscatur Athleta<lb/>
mysterii Crucis, in imagine unigenti Crucifixi nidum suum<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/65

2024-06-12T13:37:51Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>internos oculos non violenter, aut turbine, sed tranquille,<lb/>
et simpliciter in Deum dirigas, totum te in Divini amoris<lb/>
immensum pelagus amanter immergens spes semper tecum<lb/>
habitet, te comitetur, ne unquam illam abiicias, ne ab ea<lb/>
ulla temporis occasione distraharis, sed invicto et forti animo<lb/>
in sancto labore persistas, incessanter dispersiones cordis<lb/>
tui collige, teque in summam illam bonitatem reflecte.<lb/>
Quod si huic studio diligenter assuescas, tandem fiet, ut<lb/>
Domino adiutore consuetudo haec in naturam transeat,<lb/>
ita ut non minus facilo sit Divinis intendere, quam<lb/>
vivere, vel spirare. Nullibi Deum certius, quam intra<lb/>
te invenire poteris, dummodo intra te habites, ibi enim<lb/>
semper adest, ideo coram oculis eius humiliter tanquam<lb/>
casta sponsa haec verba saepius repetes: Dominus adest,<lb/>
Dominus me intuetur: haec dicens, ita Domino intendas,<lb/>
ac si ipsam Dei essentiam coram cerneres, et nil esset<lb/>
in Mundo praeter te, et illum. Asserva te in te ipso, et exultabis,<lb/>
quia tam facile Deum intra te inveneris.<lb/>
Documentum IX. Si colloquia, et negotia obstent, quo<lb/>
minus in Deum libere, ut coepisti, tendere valeas, non ideo<lb/>
prorsus ab illo elongeris, sed fixa in eo animi affectione ita<lb/>
permanebis, ut mox confecto negotio penitus ad eum quasi<lb/>
iam ipsum sitiens confugias. Illud tamen advertendum est,<lb/>
eum, qui nudum se Domino exhibuit, et coram illo suis se<lb/>
affectionibus spoliavit, nulla dona Dei sibi arrogare, aut<lb/>
usurpare. Praeterea si is maximis, ac molestissimis saeculi<lb/>
negotiis premeretur, nil ideo mentis profectui decesceret; omnia<lb/>
enim temporalia libere sinit abire, nec in illis usu<lb/>
mentis immoratur, sed intentionis, et amoris fervore in<lb/>
Deo defigitur. Hi vero, qui in rebus, et saecularibus negotiis<lb/>
non pure Deum spectant, nec eius dilectioni interius muniti sunt,<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/59

2024-06-12T13:26:50Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>confisus, iter, te Duce, perfectionis ingrediar, et quantum fieri<lb/>
potest, me accingam, ut si non ultimate, saltem aliquo usque<lb/>
perveniam; Sed iam explices mihi; si non per alia media<lb/>
faciliora terminum unionis assequi liceat.<lb/>
''Cosmiel.'' Cum iam pro hac vice, mi Theodidacte, satis instructus<lb/>
sis, tibi sequentia decem Documenta relinquo,<lb/>
queis rite servatis, utique ad unionem Divinam admitteris.<lb/>
<lb/>
<center>DOCUMENTA DECEM<lb/>
Quibus homo ad Divini Amoris Unionem pertingat,<lb/>a Cosmiele praescripta Theodidacto.<lb/></center>
Praehabitis his spiritualis vitae fundamentis, ad expulsionem<lb/>
vitiorum, ac perturbationum mortificationem,<lb/>
operae praetium erit, in sequentibus ea colligere ex doctrina<lb/>
sanctorum, quae pertinere videbuntur ad inflammandam<lb/>
animam, ac ostendendum, quo pacto progrediendum sit<lb/>
ad veram contemplationem, et unitivum amorem assequendum.<lb/>
Hinc igitur initium faciemus.<lb/>
Documentum I. Itaque Soli Deo anima nostra intime adhaereat;<lb/>
hoc Eniti maxime debemus omnes, ut obtenta vitae<lb/>
perfectione, ei in hoc exilio intime uniamur, qua unione<lb/>
consecuta Deus animam ipsam sua iucundissima praesentia<lb/>
sic satiat, inebriat, gaudio implet, ut nil ultra meditari,<lb/>
aut desiderare valeat. Verum anima iam non emendicat<lb/>
adulterina oblectamenta, insipidum namque et<lb/>
amarum reputat, quicquid Deus non est; spiritus itaque<lb/>
noster, quamdiu charitatis brachiis Deum non amplectitur,<lb/>
famelicus omnino incedit, et sitibundus permanet,<lb/>
quamdiu pelago illi inaestimabilium voluptatum immersus<lb/>
non fuerit.<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/58

2024-06-12T13:18:49Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>admissus, intrabis in gaudium Domini Dei tui; quantum<lb/>
cor humanum in hac mortalitatis umbra capere potest,<lb/>
et est veluti arrha quaedam secuturae aeternae felicitatis,<lb/>
et laetitiae.<lb/>
''Theodidactus.'' O mi Cosmiel; quam alta mihi disciplinae<lb/>
Coelestis principia hoc illo dulcissimo verborum tuorum ratiocinio<lb/>
dedisti; deficit pene prae tam altae Philosophiae<lb/>
doctrina anima mea; Ego sane uti adhuc rudis Tyro, et<lb/>
ne quidem ad primum hunc gradum pertigerim, unum adhuc<lb/>
a te nosse cuperem; ut indices mihi, si iusti homines fuerint,<lb/>
qui ad hoc summum perfectionis culmen in hac vita<lb/>
corruptibili pervenerint?<lb/>
''Cosmiel.'' Utique plurimi, quos Deus ad hoc elegit; consistit<lb/>
enim in hac unione sanctitas iustorum; quotquot enim<lb/>
Catholica veneratur Ecclesia, Scias, non per aliud medium,<lb/>
nisi per dictae unionis gradum, ad sanctitatem<lb/>
pervenisse: uti fuerunt Apostoli, Martyres, Confessores,<lb/>
Virgines; quorum quidem nonnulli, etiamsi activam<lb/>
profiterentur Vitam, et toti in animarum salute immersi,<lb/>
ita tamen unionem contemplativam excolebant,<lb/>
ut ne momento quidem ab interna inhaesione cum Deo,<lb/>
non obstante negotiorum multitudine, desisterent, sensibus<lb/>
utebantur sine sensu, toti intra Deum absorpti;<lb/>
legebant, scribebant, concionabantur, sacramenta administrabant,<lb/>
non tamen animo dissipato, sed id agebant,<lb/>
quod agebant, omnia ad Divini Nominis honorem, et gloriam,<lb/>
quam amabant exaltandam, mortificationem<lb/>
Christi Crucifixi iugiter in corpore portantes, ut proinde<lb/>
eorum exemplo noveris, sensibilia huius Mundi exercitia,<lb/>
dum per amorem vita instituta fuerint, hanc unionem<lb/>
non impedire<lb/>
''Theodidactus.'' Gratias tibi habeo, quas possum, maximas, pro tanti<lb/>
ponderis et momenti instructione: Itaque in Dei bonitate<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/57

2024-06-12T13:08:43Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>Eritque haec scala supra tibi explicata, qua gradatim ascenderis<lb/>
ad Summi, et incommutabilis Boni unionem; ut proinde<lb/>
nihil aliud ad Dei amorem nos excitare possit, quam<lb/>
infinita Dei benignitas, quae omnes homines bonos, et malos,<lb/>
et quod amplius, etiam ipsos reprobos hac incomprehensibili<lb/>
bonorum abundantia, beat. Haec cum intime expenderis,<lb/>
necesse est, ut cum humilitatis reverentia, ac filiali<lb/>
fiducia mens elevet se, supra se, et omne creatum per abnegationem<lb/>
omnium, cum veritate intra te dicere possis: Quem<lb/>
quaeso ex omnibus, et prae omnibus, et super omnia quaero,<lb/>
diligo, <del>et sollicito animo investigo, nulla figura praeditus</del><lb/>
<del>est;</del>, appeto, et desidero? Quem quaero, nec sensibus nec imaginatione<lb/>
explorabilis est, sed super omne sensibile, et imaginabile,<lb/>
nullo unquam sensu perceptabilis, sed pleno desiderio<lb/>
totus desiderabilis; quem quaero, diligo, et sollicito animo investigo,<lb/>
nulla figura praeditus est, sed intima affectus nimietate<lb/>
non solum appetibilis, sed super omnia amabilis, et<lb/>
delectabilis, infinite bonitatis, et perfectionis. Haec cum<lb/>
cogitaveris, ecce tunc incipies ingredi in mentis caliginem,<lb/>
et quanto altius intra se elevaberis, tanto profundius<lb/>
penetrabis; Sciasque illa in spiritualibus tanto<lb/>
esse superiora, quanto quoad experientias spirituales intimiora.<lb/>
Hoc unicum porro necessarium est, si enim mens<lb/>
nostra in his, quae deorsum vergunt, terrenis per desiderium,<lb/>
et cupidinem immerserit, evestigio per infinitas distractiones,<lb/>
et obliquas, intricatasque itinerum ambages rapitur, et<lb/>
a se quodammodo divulsa dissipatur, et veluti in tot obiecta,<lb/>
uno illo neglecto dispergitur, quot ea sunt, quae per desideriorum<lb/>
inquietam sollicitudinem quaeruntur, ambiunturque,<lb/>
grande malum, est enim motus hic sine stabilitate; cursus<lb/>
sine ulla spe eius, quod pretendit, consequendi; labor perpetuus<lb/>
sine requie; quae si vitaveris, tum enim ad osculum Domini<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/56

2024-06-12T12:58:18Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>adhaeseris, necesse est, ut omnia huius creata bona, omnes voluptates,<lb/>
et deliciae tibi tanquam putridum cadaver puteant, neque inter<lb/>
Dei amorem, et creaturae medium assignari potest; esset enim<lb/>
hoc idem, ac Deo, et Mammonae servire, quod uti IESUS, aeterna<lb/>
Sapientia Patris dictavit, ita quoque nullo modo fieri potest,<lb/>
ac debet; Solus igitur Deus, tui Conditor et Redemptor, abrenunciato<lb/>
omni alio amore et desiderio, amorem omnem sibi<lb/>
praescribit, imo cum minis aeternae poenae ei factis, qui non<lb/>
obedierit, unice reservavit. Sed forsan dices; hinc sequitur, neque<lb/>
proximum meum me, uti Christus praecipit, diligere posse,<lb/>
cum hic amor alius non sit, nisi creaturae. imo plus; me<lb/>
neque plantas, nec animalia, neque quicquid Mundus pulchrum<lb/>
et admirandum prodit, intueri licere? ''Cosmiel.'' Absit<lb/>
hoc te falso tibi persuadere; Nescisne charitatem in Deo fundatam<lb/>
et stabilitam, tantum abesse, ut is noxius esse censeatur,<lb/>
ut potius Divinum amorem perficiat, veluti Evangelicae<lb/>
dilectionis basis et fundamentum; cum enim diligis<lb/>
proximum tuum, absit ut illum solum aut propter similitudinem,<lb/>
quam habet tecum, aut propter eximia corporis<lb/>
dona, aut propter divitias, aut ob similia, sed uti Dei imaginem,<lb/>
in qua Divina bonitas, sapientia, et charitas, veluti<lb/>
in speculo elucescunt; si aliter ames proximum, non<lb/>
erit is amor Dei, sed carnalis, et belluinus, qui uti a Divino<lb/>
consortio, cum odio Dei abducit, ita quoque humani<lb/>
generis massa magna ex parte infatuata, aeternae luit<lb/>
infelicitatis poenas; si vero inspexeris rerum creatarum<lb/>
ordinem et seriem, pulchritudinem in plantis, herbis, fructuum<lb/>
diversitatem, animalium quoque a Deo tibi concessum<lb/>
emolumentum, Dispositionem Elementorum, mineraliumque<lb/>
usum, sine quibus vivere non possis; tunc animo<lb/>
sublato in Coelum, considera omnia haec tot esse specula, in<lb/>
quibus Divina Maiestas, et potentia, ineffabilis Sapientia,<lb/>
liberalitas, et Magnificentia erga hominem mirifice elucescit.<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/54

2024-06-12T12:38:11Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>de unione nostra cum Deo; nos enim Angelici Spiritus, similes<lb/>
Deo sumus, quia videmus eum sicuti est, unus plus, unus minus,<lb/>
pro magnitudine gloriae illis concessa, uti et fit cum iustis: Non<lb/>
tamen te putare velim, eundem esse statum eorum, qui unionem<lb/>
cum Deo adepti, adhuc existunt in via, et comphrehensorum: Nos<lb/>
enim sensibilium rerum notionibus non indigemus, utpote<lb/>
nostro statui incongruis, sed immediate, ineffabili, et incomprehenso<lb/>
modo per intellectum, et voluntatem ferimur in<lb/>
Deum amore nunquam finituro; Horum autem status non<lb/>
est stabilis, utpote multis casibus, variisque tentationibus expositus;<lb/>
unde et de nonnullis legeris, qui iam culmen perfectionis<lb/>
attigerunt, occulto Dei iudicio retrogressi misere<lb/>
perierunt; quae te tamen a consequendae perfectionis proposito<lb/>
dimovere non debent, sed constanter in virtutum solidarum<lb/>
cultu, et exercitio progrediendum; et quemadmodum<lb/>
intimae connexionis adhaesio altissimum in ascetica disciplina<lb/>
locum obtinet, ita quoque per longos labores, spinas,<lb/>
cruces, tribulationes, contrarietates, luctus et certamina<lb/>
ad illum ascenditur, iuxta illud; omnes qui vivere volunt<lb/>
in Christo IESU, persecutionem patientur. Fili, vis accedere<lb/>
ad servitutem Dei, praepara te ad tentationem; Solet<lb/>
enim Divina Bonitas, amicos sibi servos, antequam eos introducat<lb/>
in arcana thalami sui penetralia, multiplici tentationum<lb/>
proelio, tanquam aurum in fornace probare<lb/>
acerbissimisque tribulationum Crucibus onustos exercere,<lb/>
ut perfecta Corporis et animi mortificatione, omni voluntate<lb/>
propria repudiata in Divinae voluntatis beneplacito,<lb/>
sibi ipsis mortui, soli Christo, unico, aeterno et infinito<lb/>
Bono conformati vivant. Qui itaque Divini muneris gratia<lb/>
eo pervenere, illi haud dubie, illi inquam, iam aeternae felicitatis<lb/>
arrham adepti dici possunt.<lb/>
''Theodidactus.'' Bene omnia, O mi Cosmiel, explicas. Scias tamen,<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/52

2024-06-12T11:21:10Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>adeptus totum se intra se receperit, ubi universis et singulis exclusis,<lb/>
et oblivione datis, coram Iesu Christo, tacito ore, sola<lb/>
mens desideria sua Domino Deo suo filiali fiducia pandit,<lb/>
et per hoc, toto cordis et amoris affectu se in eum intimis<lb/>
virium suarum medullis quam sincerissime et plenissime<lb/>
diffundit, immergit, dilatat, inflammat et resolvit. Quicumque<lb/>
igitur eiusmodi statum aggredi, et ingredi desiderat<lb/>
et satagit, necesse est, ut veluti clausis oculis, et sensibus, nulli<lb/>
se penitus implicet, sollicitus sit, aut curet, sed cuncta tanquam<lb/>
non essent, et ad salutem animae prorsus inutilia<lb/>
reputans; derelicta fragilitate humana hoc tibi unice<lb/>
curae sit, ad superna tendere, teque in sanguinosa Christi Domini<lb/>
ac Dulcissimi Redemptoris tui, humanitatis contemplatione,<lb/>
tota nimietate mentis tuae requiescere: Quapropter<lb/>
si incipis te spoliare omnibus sensibilium rerum phantasmatibus,<lb/>
et imaginibus, corque tuum ad hoc unum intentum<lb/>
habueris, senserisque fontem Divini beneplaciti in cordis tui<lb/>
simplicitate unitus Deo per intellectum, et ardentissimae voluntatis<lb/>
affectum; Scias iam te in Arte Coelesti profecisse; neque hic<lb/>
tamen sistendum; oportet enim, ut frequenter ad cor tuum redeas,<lb/>
et in eo persistas, et ab omnibus, quantum fieri potest, te<lb/>
subducas, oculum mentis tuae semper in puritate, et tranquillitate<lb/>
custodias, voluntatis affectum a periturarum rerum<lb/>
cura, et sollicitudinibus absolutum, liberumque, summo<lb/>
et incommutabili bono, praefervidis amoris tui actibus absorptus<lb/>
inhaereas, memoriam quoque iugiter sursum habeas elevatam,<lb/>
et in eodem bono aeterno, et infinito et essentiali firmiter stabilitam,<lb/>
ita ut tota anima una cum omnibus potentiis viribusque<lb/>
suis in Deum recollecta unus fiat spiritus cum eo, in<lb/>
quo summa religiosae vitae perfectio consistit. Haec est enim<lb/>
unitas spiritus et amoris, qua homo omnibus votis supernae<lb/>
et aeternae voluntati conformis efficitur, ut sit videlicet per<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/51

2024-06-12T11:09:16Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>in quo omnium bonorum extrinsecorum appetitus compleatur;<lb/>
bonorum ultimum finem hic per gratiam, illic per gloriam consecutus.<lb/>
O <add>si</add> scires fili mi, quidnam sit, uniri Deo per amorem,<lb/>
in illius inaccessa Lucis caligine absorberi, cum ea plenitudine,<lb/>
qua nostrum genus cum omnibus iam a Deo huc<lb/>
praedestinatus; utique Cor tuum tantae dulcedinis, pacis, et<lb/>
gaudii incapax vivere non posset, corde <del>in mille partes</del> <add>utique</add> prae<lb/>
iubili magnitudine in mille partes disrupto.<lb/>
''Theodidactus.'' O mi Cosmiel, hoc est quod unice exopto,<lb/>
disrumpantus Cordis mei penetralia, absorbear immenso<lb/>
illo Oceano, nihil in me supersit mei, dummodo votis meis<lb/>
potiar.<lb/>
''Cosmiel.'' Desiderium illud tuum vehemens, primus quidem<lb/>
ad Divini amoris unionem gradus est; verum si scires, quam<lb/>
alta, quam ardua, quam aspera ad illud complendum, requirentur,<lb/>
forsan, nisi Divini Numinis efficax gratia te sublevaret,<lb/>
utpote viribus humanis superior, retraheret.<lb/>
''Theodidactus.'' O beatissime Cosmiel, insisto confiliis, tuae subdor instuctioni,<lb/>
quodcumque mihi dixeris, Divini Numinis gratia<lb/>
me consecuturum confido.<lb/>
''Cosmiel.'' Magno res est, et humano intellectu non speciali<lb/>
gratiae suae auxilio sublevato superior, per omnimodam<lb/>
adhaesionem uniri Deo, qui cum spiritus sit, et actus purissimus,<lb/>
eum in spiritu et veritate adorare oportet, id<lb/>
est, cognitione et amore, intellectu et affectu ab omnibus<lb/>
sensibilium phantasmatum spectris denudato, iuxta illud:<lb/>
Cum adoraveris, intra in cubiculum tuum, id est, intima<lb/>
Cordis tui penetralia, et clauso ostio, videlicet sensuum tuorum,<lb/>
corporearum rerum similitudinumque reiectis phantasmatis,<lb/>
corde puro, et conscientia bona, et fide non ficta<lb/>
Ora patrem tuum in spiritu et veritate in abscondito; hoc<lb/>
autem opportune fiet, cum homo perfectam libertatem<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/50

2024-06-12T10:55:54Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>amorem hic, et in aeternae felicitatis patria coniungi, ab eoque<lb/>
nullo unquam tempore separari queam. Quid enim homini<lb/>
iuxtae divinum Christi effatum prodest, si universum Mundum<lb/>
lucretur, animae vero suae detrimentum patiatur, aut quam<lb/>
commutationem homo dubit pro anima sua? Quid mihi mille<lb/>
Mundorum dominia? Quid superexcelsa in omnes Monarchici<lb/>
Imperii potestas? Quid Sapientiae humanae Principatus? Quid<lb/>
gloria, honor, et Imperium in omnia? Quid tandem omnium<lb/>
thesaurorum totius Mundi opulentia? Sine eo, qui omnia<lb/>
in omnibus est, emolumento esse poterunt? Nihil sane,<lb/>
nihil profecto. Qua cum ita sint, hoc unicum a te, o beatissime<lb/>
Cosmiel, tanquam individuo Divinorum Decretorum<lb/>
Consiliario, contenderim, ut inquieti animi mei angustias<lb/>
benignitate tua, ea qua soles, verborum claritudine<lb/>
dilucides, ne ab ultimo fine, quem totis animi medullis<lb/>
concupisco, et ambio, deflectam; magni sane ponderis negotium<lb/>
a te efflagito, quo non expedito, melius mihi foret,<lb/>
nunquam fuisse, quam tali fine, ad quem conditus summisserimi<lb/>
privari.<lb/>
Et primo quidem optarem, quibus modis, et mediis, Deo<lb/>
Conitori meo per Christum IESUM nostrum Amorem, nostrum<lb/>
Crucifixum inseparabili vinculo uniri, ei adhaerere,<lb/>
eumque omnimodo aeternum possidere queam; haec enim<lb/>
maioris momenti sunt, quam omnia illa admiranda<lb/>
Divini Conditoris Opera, quae mihi ostendisti; hac enim<lb/>
obtento, omnem Mundorum opulentiam me obtinuisse censebo.<lb/>
''Cosmiel.'' Magnam rem petisti, Theodidacte: utique et mihi<lb/>
et Divino Numini peracceptam; quid enim sublimius, quid<lb/>
optabilius, quid grandius ab humani ingenii intellectuali<lb/>
potentia desiderari potest, quid ei uniri, in quo sunt<lb/>
omnia, extra quem nihil, ex vasta rerum conitarum<lb/>
multitudine et copia, quod quaeris, quod amas, quod inquietum<lb/>
Cor tuum desiderare possit, restat amplius, cum ei uniaris,<noinclude></noinclude>

Index:APUG 1053.djvu

2024-06-12T10:54:16Z

Sarah Neus:

{{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template
|Previous letter=
|Next letter=
|Title=
|Author=[[has author::Athanasius Kircher]]
|Sender additional information=
|Institution=
|Institution additional information=
|Recipient=
|Recipient additional information=
|Certain date=
|Date additional information=
|Place of origin=
|Place of destination=
|Is followed by=
|Follows=
|Language=[[has language::lat]]
|Source=[[is preserved in::APUG 1053]]
|Internal sequence=
|Number of leaves=
|Dimension=
|Bibliographic level=[[has bibliographic level::Manuscript]]
|Document type=
|Graphic apparatus=
|Published in=
|External link=
|Metadata page=AKC Works 034
|Progress=C
|Pages=<pagelist 1to132="folio"/>
|Abstract=
|Remarks=Struttura=structure richiami=catchwords (a pagina=page, carta=sheet, assenti=absent ...)
Catchwords structure
c. 1r 
c. 1v 
c. 2v 
c. 3v 
c. 4v 
c. 8v 
c. 9v 
c. 10v 
c. 12r 
c. 12v 
c. 13r 
c. 15v 
c. 16v 
c. 17v 
c. 18v 
c. 19v 
c. 20v 
c. 21v 
c. 25v 
c. 26r 
c. 26v 
c. 27v 
c. 28r 
c. 26v 
c. 29v 
c. 30v 
c. 31v 
c. 32v 

Indice=index: 
[https://gate.unigre.it/mediawiki/index.php/Page:APUG_1053.djvu/1 DIALOGUS I] 
[https://gate.unigre.it/mediawiki/index.php/Page:APUG_1053.djvu/1 CAPUT I] 
De bonitate Dei et divini amoris in hominem magnitudine 
CAPUT II 
De Incarnatione Christi quod incomprehensibile divini amoris in humanum genus, argumentum est. 
[https://gate.unigre.it/mediawiki/index.php/Page:APUG_1053.djvu/15 CAPUT III] 
 
[https://gate.unigre.it/mediawiki/index.php/Page:APUG_1053.djvu/49 DIALOGUS I] 
SCALA PARADISI[1]
Qua
Per Solidarum Virtutum cultum ad Vitae aeternae
et Summi Boni possessionem consequendam
ascenditur 
[https://gate.unigre.it/mediawiki/index.php/Page:APUG_1053.djvu/59 DOCUMENTA DECEM]
Quibus homo ad Divini Amoris Unionem pertingat,
a Cosmilele praescripta Theodidacto
|Full-text search=<inputbox>
type=fulltext
width=50
namespaces=Page**
break=no
searchbuttonlabel=Search
bgcolor=transparent
searchfilter=incategory:APUG_1053_pages
</inputbox>
}}

Index:APUG 1053.djvu

2024-06-12T10:51:46Z

Sarah Neus:

{{:MediaWiki:Proofreadpage_index_template
|Previous letter=
|Next letter=
|Title=
|Author=[[has author::Athanasius Kircher]]
|Sender additional information=
|Institution=
|Institution additional information=
|Recipient=
|Recipient additional information=
|Certain date=
|Date additional information=
|Place of origin=
|Place of destination=
|Is followed by=
|Follows=
|Language=[[has language::lat]]
|Source=[[is preserved in::APUG 1053]]
|Internal sequence=
|Number of leaves=
|Dimension=
|Bibliographic level=[[has bibliographic level::Manuscript]]
|Document type=
|Graphic apparatus=
|Published in=
|External link=
|Metadata page=AKC Works 034
|Progress=C
|Pages=<pagelist 1to132="folio"/>
|Abstract=
|Remarks=Struttura=structure richiami=catchwords (a pagina=page, carta=sheet, assenti=absent ...)
Catchwords structure
c. 1r 
c. 1v 
c. 2v 
c. 3v 
c. 4v 
c. 8v 
c. 9v 
c. 10v 
c. 12r 
c. 12v 
c. 13r 
c. 15v 
c. 16v 
c. 17v 
c. 18v 
c. 19v 
c. 20v 
c. 21v 
c. 25v 
c. 26r 
c. 26v 
c. 27v 
c. 28r 
c. 26v 
c. 29v 
c. 30v 
c. 31v 

Indice=index: 
[https://gate.unigre.it/mediawiki/index.php/Page:APUG_1053.djvu/1 DIALOGUS I] 
[https://gate.unigre.it/mediawiki/index.php/Page:APUG_1053.djvu/1 CAPUT I] 
De bonitate Dei et divini amoris in hominem magnitudine 
CAPUT II 
De Incarnatione Christi quod incomprehensibile divini amoris in humanum genus, argumentum est. 
[https://gate.unigre.it/mediawiki/index.php/Page:APUG_1053.djvu/15 CAPUT III] 
 
[https://gate.unigre.it/mediawiki/index.php/Page:APUG_1053.djvu/49 DIALOGUS I] 
SCALA PARADISI[1]
Qua
Per Solidarum Virtutum cultum ad Vitae aeternae
et Summi Boni possessionem consequendam
ascenditur 
[https://gate.unigre.it/mediawiki/index.php/Page:APUG_1053.djvu/59 DOCUMENTA DECEM]
Quibus homo ad Divini Amoris Unionem pertingat,
a Cosmilele praescripta Theodidacto
|Full-text search=<inputbox>
type=fulltext
width=50
namespaces=Page**
break=no
searchbuttonlabel=Search
bgcolor=transparent
searchfilter=incategory:APUG_1053_pages
</inputbox>
}}

Page:APUG 1053.djvu/64

2024-06-12T10:49:08Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>si quemlibet hominem te ipsum esse existimaveris. Dicta<lb/>
et facta eorum, qui tibi commissi non sunt, ne discutias, ne<lb/>
iudices: sed omnia Deo commendans, te intra te ipsum recipito,<lb/>
et omnium te indignissimum reputa, et talis haberi<lb/>
exopta.<lb/>
Documentum VII. Elige potius latere, quam eminere, sub<lb/>
esse, quam praeesse. Non pudeat te externae humilitatis, quod<lb/>
nihil sis, assidue meditare; inde enim tota hominis salus<lb/>
omnium consensu pendet; Viri namque sanctissimi illud<lb/>
asserunt certissime, absque assiduo, et severo sese abnegandi<lb/>
et mortificandi studio, neminem in via Christi posse<lb/>
proficere; vera enim resignatio cum profunda humilitate<lb/>
conjuncta, compendiosissima ad Deum via est. Nil gratius<lb/>
Deo est resignatione propriae voluntatis etiam in rebus<lb/>
minimis: verbi gratia, si duo simul incedentes inventum<lb/>
florem decerpere vellent, alter vero eorum propter Dominum<lb/>
illum intactum dimitteret, non parum meriti indesibi<lb/>
conciliaret, quamvis alter, qui simpliciter decerpet,<lb/>
nil in eo opere deliquisset. Sic ergo Athleta Christi frequenter<lb/>
dicat intra se Deo: Domine, propter fui amorem nolo<lb/>
haec videre, audire, aut gustare, etiamsi in his actionibus<lb/>
nil esset criminis; et licet homini nil charius sit ipsa arbitrii<lb/>
libertate, ac ideo integra sui ipsius abnegatio initio<lb/>
difficilis sit, et molesta, ubi quis in ea viriliter perstiterit,<lb/>
ipsius Dei dono facilis, ac gratissima redditur.<lb/>
Documentum VIII. Hanc facillimam sui ipsius mortificandi<lb/>
artem cito perdiscit, qui omnia, quae in Mundo sunt,<lb/>
non magis ad se pertinere existimat, quam si revera mortuus<lb/>
esset, versans animo assidue dictum illud Apostoli:<lb/>
Morfui enim estis etc. Hac ergo tui oblivione praemunitus,<lb/>
evagationes mentis comprime, inutiles verum imagines<lb/>
apud te permanere non sinas, in omni tumuluta ita te geras,<lb/>
ut ad eo liber existas, unitate spiritus semper servata.<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/64

2024-06-12T10:44:17Z

Sarah Neus: /* Not proofread */ Created page with "si quemlibet hominem te ipsum esse existimaveris. Dicta<lb/> et facta eorum, qui tibi commissi non sunt, ne discutias, ne<lb/> iudices: sed omnia Deo commendans, te intra te i..."

Page:APUG 1053.djvu/63

2024-06-12T10:27:21Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>aut exequaris, sed aequalitatem, libertatemque animi ubique<lb/>
servato. In his quae dubia sint, si incertus dubites, quid agendum<lb/>
sit, Deum tuum, vel aliquem spiritualem virum confulito,<lb/>
gratissimam Domini voluntatem nosse, et eam in omnibus<lb/>
operibus tuis perfecte impleri expetens intra te dicito: O Domine,<lb/>
quid me nune vis facere? <unclear>Llacetne</unclear> tibi, hoc, vel illud<lb/>
faciam? et hoc etiam in minimis facito. In quotidianis colloquiis,<lb/>
in gestibus et verbis sic te gerito, sic in Deum oculos<lb/>
figito, quasi soli Deo, non hominibus placere defideres, et semper<lb/>
Christus Jesus, quasi vivum speculum versetur ob oculos,<lb/>
ut illius vitam imiteris. Ne sis in propria sententia obstinatus,<lb/>
nulli pertinaciter repugnes, nisi veritas ipsa compellat:<lb/>
In licitis semper votum, et alienum iudicium tuo<lb/>
praeferas, et libentissime patere ab aliis reprehendi.<lb/>
Documentum. VI. Si te laedat aliquis, aut persequatur;<lb/>
ne credas, aut judices, eum injuste, et immerito hoc facere,<lb/>
sed animo repetens, quam ingratus ad immensa<lb/>
Domini beneficia existas, dignum te proinde cognosce<lb/>
quem creaturae omnes premant, et tanquam lutum<lb/>
platearum conculcent; omnes afflictiones tuas de ipsius<lb/>
Domini manu suscipito, non attendens ardorem cauterii,<lb/>
sed dulcis Medici manum. Ut homines omnes plene in<lb/>
Christo diligas; cogita firmiter, omnem hominem esse<lb/>
<unclear>teipsum</unclear>; ejusdem naturae, ac beatitudinis socium, et participem.<lb/>
Omnibus in quavis necessitate et afflictione constitutis<lb/>
compatiaris, omnes consolari pro viribus sis paratus:<lb/>
Fratrum errores pia commiseratione tollerabis,<lb/>
omnem cordis amaritudinem sanctae charitatis dulcore<lb/>
corrigens. Frustra se Dei amicum reputat, qui minus<lb/>
sincere, quam decet, aliquem diliget, vol animum ab aliquo<lb/>
per displicentiam, et mentis amaritudinem avertit.<lb/>
Omnes ergo suavi charitate complectere, quod facillime fiet,<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/63

2024-06-12T10:13:38Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>aut exequaris, sed aequalitatem, libertatemque animi ubique<lb/>
servato. In his quae dubia sint, si incertus dubites, quid agendum<lb/>
sit, Deum tuum, vel aliquem spiritualem virum confulito,<lb/>
gratissimam Domini voluntatem nosse, et eam in omnibus<lb/>
operibus tuis perfecte impleri expetens intra te dicito: O Domine,<lb/>
quid me nune vis facere? <unclear>Llacente</unclear> tibi; hoc, vel illud<lb/>
faciam? et hoc etiam in minimis facito. In quotidianis colloquiis,<lb/>
in gestibus et verbis sic te gerito, sic in Deum oculos<lb/>
figito, quasi soli Deo, non hominibus placere defideres, et semper<lb/>
Christus Jesus, quasi vivum speculum versetur ob oculos,<lb/>
ut illius vitam imiteris. Ne sis in propria sententia obstinatus,<lb/>
nulli pertinaciter repugnes, nisi veritas ipsa compellat:<lb/>
In licitis semper votum, et alienum iudicium tuo<lb/>
praeferas, et libentissime patere ab aliis reprehendi.<lb/>
Documentum. VI. Si te laedat aliquis, aut persequatur;<lb/>
ne credas, aut judices, eum injuste, et immerito hoc facere,<lb/>
sed animo repetens, quam ingratuas ad immensa<lb/>
Domini beneficia existas, dignum te proinde cognosce<lb/>
quem creaturae omines premant, et tanquam lutum<lb/>
platearum conculcent; omnes afflictiones tuas de ipsius<lb/>
Domini manu suscipito, non attendens ardorem cauterii,<lb/>
sed dulcis Medici manum. Ut homines omnes plene in<lb/>
Christo diligas; cogita firmiter, omnem hominem esse<lb/>
<unclear>teipsum</unclear>; ejusdem naturae, ac beatitudinis socium, et participem.<lb/>
Omnibus in quavis necessitate et afflictione constitutis<lb/>
compatiaris, omnes consolari pro viribus sis paratus:<lb/>
Fratrum errores pia commiseratione tollerabis,<lb/>
omnem cordis amaritudinem sanctae charitatis dulcore<lb/>
corrigens. Frustra se Dei amicum reputat, qui minus<lb/>
sincere, quam decet, aliquem diliget, vol animum ab aliquo<lb/>
per displicentiam, et mentis amaritudinem advertit.<lb/>
Omnes ergo suavi charitate complectere, quod facillime fiet,<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/63

2024-06-12T10:09:23Z

Sarah Neus: /* Not proofread */ Created page with "aut exequaris, sed aequalitatem, libertatemque animi ubique<lb/> servato. In his quae dubia sint, si incertus dubites, quid agendum<lb/> sit, Deum tuum, vel aliquem spirituale..."

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>aut exequaris, sed aequalitatem, libertatemque animi ubique<lb/>
servato. In his quae dubia sint, si incertus dubites, quid agendum<lb/>
sit, Deum tuum, vel aliquem spiritualem virum confulito,<lb/>
gratissimam Domini voluntatem nosse, et eam in omnibus<lb/>
operibus tuis perfecte impleri expetens intra te dicito: O Domine,<lb/>
quid me nune vis facere? <unclear>Llacente</unclear> tibi; hoc, vel illud<lb/>
faciam? et hoc etiam in minimis facito. In quotidianis colloquiis,<lb/>
in gestibus et verbis sic te gerito, sic in Deum oculos<lb/>
figito, quasi soli Deo, non hominibus placere defideres, et semper<lb/>
Christus Jesus, quasi vivum speculum versetur ob oculos,<lb/>
ut illius vitam imiteris. Ne sis in propria sententia obstinatus,<lb/>
nulli pertinaciter repugnes, nisi veritas ipsa compellat:<lb/>
In licitis semper votum, et alienum iudicium tuo<lb/>
praeferas, et libentissime patere ab aliis reprehendi.<lb/>
Documentum. VI. Si te laedat aliquis, aut persequatur;<lb/>
ne credas, aut judices, eum injuste, et immerito hoc facere,<lb/>
sed animo repetens, quam ingratuas ad immensa<lb/>
Domini beneficia existas, dignum te proinde cognosce<lb/>
quem creaturae omines premant, et tanquam lutum<lb/>
platearum conculcent; omnes afflictiones tuas de ipsius<lb/>
Domini manu suscipito, non attendens ardorem cauterii,<lb/>
sed dulcis Medici manum. Ut homines omnes plene in<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/62

2024-06-12T09:58:42Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>hoc est, voluptatem tuam, (.id enim graviter coelestem loedit sponsum.)<lb/>
sed ea spiritus oblectamenta cum humilitate suscipito,<lb/>
et adeo liber atque expeditus a voluptate velim permaneas,<lb/>
ac si nullus illi in te locus esse posset: Nam Natura corrupta<lb/>
ad se ipsam reflecti, et seipsam in omnibus quaerere solet. Quare<lb/>
ita paratus esto ad eas delectationes spiritus recipiendas,<lb/>
ut ne molestiae aliquid asserat, illis carere. In solo enim<lb/>
Deo, non in ejus donis quiescendum est, et ideo omnia ejus<lb/>
dona in ipsum refundito, in laudem ipsius Domini cuncta<lb/>
offerens. Cavebis, quantum poteris, ne in usu exteriorum<lb/>
sensuum aliquid, ea propensione, moture sensualitatis aspicias,<lb/>
audias, gustes, odoreris, loquaris, tangas; et si fortasse<lb/>
in his etiam leviter deliqueris, acriter teipsum reprehendito.<lb/>
Ad edendum non te delectatis moveat, si vero caro in cibo<lb/>
delectationem percipit, eam tu interius non admittas, et<lb/>
si fieri possit, suaviores epulas pro Dei amore, intactas relinquito.<lb/>
Si despiritualibus interrogatus fueris, aut consilibium<lb/>
petenti respondere velis, primo altius in te descendens,<lb/>
cogitas, nihil ex te ipso utile loqui posse; ideo ad<lb/>
omnipotentem Dominum conversus, precare, ut quod illi<lb/>
placitum sit, donet eloqui pro sui nominis gloria, et proximorum<lb/>
salutem; postea si quid bene locutus sis, Deo<lb/>
gratias redde, a quo bona cuncta procedunt, si male, tibi adforibito.<lb/>
Documentum V. Intempestivam verborum asperitatem<lb/>
omni tempore declina, in sermone sis semper verus, non<lb/>
simulator, non adulator existas. Nemini detrahas, quinimo<lb/>
noxia verba, ac detractiones, si coram te incidere contingat,<lb/>
prudenter interrumpere consuescas: ut quidam qui<lb/>
talia loquentibus dicere solebat: Magnas non Deo gratias agere<lb/>
aequum est, cum ejus miseratione tales non simus. Nil immoderato<lb/>
affectu, et animi perturbatione loquaris, appetas,<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/62

2024-06-12T09:45:46Z

Sarah Neus: /* Not proofread */ Created page with "hoc est, voluptatem tuam, (id enim graviter coelestem loedit sponsum.)<lb/> sed ea spiritus oblectamente cum humilitate suscipito,<lb/> et adeo liber atque expeditus a volupta..."

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>hoc est, voluptatem tuam, (id enim graviter coelestem loedit sponsum.)<lb/>
sed ea spiritus oblectamente cum humilitate suscipito,<lb/>
et adeo liber atque expeditus a voluptate velim permaneas,<lb/>
ac si nullus illi in te locus esse posset: Nam Natura corrupta<lb/>
ad se ipsam reflecti, et seipsam in omnibus quaerere solet. Quare<lb/>
ita paratus esto ad eas delectationes spiritus recipiendas,<lb/>
ut ne molestiae aliquid asserat, illis carere. In solo enim<lb/>
Deo, non in ejus donis quiescendum est, et ideo omnia ejus<lb/>
dona in ipsum refundito, in laudem ipsius Domini cuncta<lb/>
offerens. Cavebis, quantum poteris, ne in usu exteriorum<lb/>
sensuum aliquid, ea propensione, moture sensualitatis aspicias,<lb/>
audias, gustes, odoreris, loquaris, tangas; et si fortasse<lb/>
in his etiam leviter deliqueris, acriter teipsum reprehendito.<lb/>
Ad edendum non te delectatis moveat, si vero caro in cibo<lb/>
delectationem percipit, eam tu interius non admittas, et<lb/>
si fieri possit, suaviores epulas pro Dei amore, intactas relinquito.<lb/>
Si despiritualibus interrogatus fueris, aut consilibium<lb/>
petenti respondere velis, primo altius in te descendens,<lb/>
cogitas, nihil ex teipso utile loqui posse; ideo ad<lb/>
omnipotentem Dominum conversus, precare, ut quod illi<lb/>
placitum sit, donet eloqui pro sui nominis gloria, et proximorum<lb/>
salotatem; postea si quid bene locutus sis, Deo<lb/>
gratias redde, a quo bona cuncta procedunt, si male, tibi adforibito.<lb/>
Documentum V. Intempestivam verborum asperitatem<lb/>
omni tempore declina, in sermone sis semper verus, non<lb/>
simulator, non adultator existas. Nemini detrahas, quinimo<lb/>
noxia verba, ac detractiones, si coram te incidere contingat,<lb/>
prudenter interrumpere consuescas: ut quidam qui<lb/>
talia coquentibus dicere solebat: Magnas non Deo gratias agere<lb/>
aequum est, cum ejus miseratione tales non simus. Nil immoderato<lb/>
affectu, et animi perturbatione loquaris, appetas,<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/61

2024-06-12T09:31:10Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>Angelicam vitam in terris vivunt, et Terrestres Angeli jure dici<lb/>
poterunt.<lb/>
Documentum III. Ad hanc veram felicitatem nemo pervenire<lb/>
unquam poterit, nisi strenue infistat abnegationi,<lb/>
mortificationi, et suiipsius despectioni, ardentibus in Deum<lb/>
defideriis, et frequentissimis orationibus, praehabita rectitudine,<lb/>
ac integritate, puritate intentionis. Igitur athleta<lb/>
Christi, si velis ad hunc salutis portum appellere, sequentia<lb/>
totis animi viribus observare confendito. Nihil tenaci<lb/>
conde possideas: nulli creaturae mente inhaereas: nullius<lb/>
viri quantumvis sancti amicitiam, et familiaritatem humanitus<lb/>
expetas: nam non solum quae mala sunt, sed etiam<lb/>
bona huic sapientiae officiunt, si inordinate diliguntur,<lb/>
vel quaruntur; nam lamina aurea oculis objecta, non<lb/>
minus, quam lamina ferrea visum impedire solet. Privatum<lb/>
amorem ex corde extirpato, et propriam voluntatem<lb/>
deponens, Deo teipsum tradito, et se in ipsum perfecte transfundito.<lb/>
Nunquam ore, vel corde, habita tui ipsius, et proprii<lb/>
commodi ratione, dicas: hoc volo, hoc nelo, hoc eligo,<lb/>
illud respuo: nec unquam aliquid tuum quaeras, sed omni<lb/>
prorsus proprietate dejecta, spolia feipsum, et tibi ac omnibus<lb/>
hujus mundi rebus ita moriaris, ae si nunquam<lb/>
viveres, aut omnino mortuus esses.<lb/>
Documentum IV. In omnibus honorem Dei quaerito, et id<lb/>
enititor, ut ejus voluntas in omnibus impleatur, ita<lb/>
ut ipsis orationibus, piisque desideriis, humilem tui ipsius<lb/>
abnegationem conjungas, postulans non tuam, sed Domini<lb/>
voluntatem fieri. Omnia, quae fibi prospera, vel adversa<lb/>
evenerint, ad ipsam Dei voluntatem referto, de manu ejus<lb/>
cuncta suscipias, credens certissime, omnia esse disposita,<lb/>
ut in via salutis proficere valeas. Oblectamentis, delectationibusque<lb/>
spiritus ne abutaris, te ipsum in illis quaerens,<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/61

2024-06-12T09:00:43Z

Sarah Neus: /* Not proofread */ Created page with "Angelicam vitam in terris vivunt, et Terrestres Angeli jure dici<lb/> poterunt.<lb/> Documentum III. Ad hanc veram felicitatem nemo pervenire<lb/> unquam poterit, nisi strenue..."

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>Angelicam vitam in terris vivunt, et Terrestres Angeli jure dici<lb/>
poterunt.<lb/>
Documentum III. Ad hanc veram felicitatem nemo pervenire<lb/>
unquam poterit, nisi strenue infistat abnegationi,<lb/>
mortificationi, et suiipsius despectioni, ardentibus in Deum<lb/>
defideriis, et frequentissimis orationibus, praehabita rectitudine,<lb/>
ac integritate, puritate intentionis. Igitur athleta<lb/>
Christi, si velis ad hunc salutis portum appellere, sequentia<lb/>
totis animi viribus observare confendito. Nihil tenaci<lb/>
conde possideas: nulli creaturae mente inhaereas: nullius<lb/>
viri quantumvis sancti amicitiam, et familiaritatem humanitus<lb/>
expetas: nam non solum quae mala sunt, sed etiam<lb/>
bona huic sapientiae officiunt, si inordinate diliguntur,<lb/>
vel quaruntur; nam lamina aurea oculis objecta, non<lb/>
minus, quam lamina ferrea visum impedire solet. Privatum<lb/>
amorem ex corde extirpato, et propriam voluntatem<lb/>
deponens, Deo teipsum tradito, et se in ipsum perfecte transfundito.<lb/>
Nunquam ore, vel corde, habita tui ipsius, et proprii<lb/>
commodi ratione, dicas: hoc volo, hoc nelo, hoc eligo,<lb/>
illud respuo: nec unquam aliquid tuum quaeras, sed omni<lb/>
prorsus proprietate dejecta, spolia feipsum, et tibi ac omnibus<lb/>
hujus mundi rebus ita moriaris, ae si nunquam<lb/>
viveres, aut omnino mortuus esses.<lb/>
Documentum IV. In omnibus honorem Dei quaerito, et id<lb/>
enititor, ut ejus voluntas in omnibus impleatur, ita<lb/>
ut ipsis orationibus, piisque desideriis, humilem tui ipsius<lb/>
abnegationem conjungas, postulans non tuam, sed Domini<lb/>
voluntatem fieri. Omnia, quae fibi prospera, vel adversa<lb/>
evenerint, ad ipsam Dei voluntatem referto, de manu ejus<lb/>
cuncta suscipias, credens certissime, omnia esse disposita,<lb/>
ut in via salutis proficere valeas. Oblectamentis, delectationibusque<lb/>
spiritus ne abutaris, te ipsum in illis quarens<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/60

2024-06-12T08:46:08Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>Documentum II. Cum anima nostra illam assequitur Theologiae<lb/>
mysticae sapientiam, videlicet unionem Divinae charitatis,<lb/>
tunc aeternae veritatis lumine illustratur, fides ejus certior<lb/>
redditur, spes roboratur, charitas inflammatur. Si<lb/>
enim omnes soeculi hujus sapientes homini experto mysticam<lb/>
unionem dicerent, falleris miser, fides tua vera non<lb/>
est, ipse indubitanter, et audacter responderet: Ego vero profiteor,<lb/>
vos omnes falli, nam fides mea verissima est, et<lb/>
certissima. Hoc autem firmiter et fidenter responderet,<lb/>
cum fides ejus non investigatione rationis, sed mysticae<lb/>
unionis infallibili fundamento niteretur. Uberius<lb/>
namque expertus Divinitatem intelliget, quam plerique<lb/>
eruditissimi Doctores, qui nondum in secretum cubiculum<lb/>
Regis aeterni fuerunt admissi, nec corusco gratiae<lb/>
lumina illustrati, nec mirum, cum Deo charissimi sint,<lb/>
qui se totos illi libere dediderint, et in eis Dominus magnifice<lb/>
soleat operari. Hi privati domus Domini familiares,<lb/>
jucunda tranquillaque libertate, quae filios Dei decet,<lb/>
libere fruuntur, elevati supra omnes curas supra omnem<lb/>
perturbationem, et metum mortis, purgatorii, inferni,<lb/>
et omnium, quae animae et corpori, in tempore, vel perpetuo<lb/>
evenire possint. Non frequentia hominum, non<lb/>
occupationes <del>aeternae</del> externae praesentiam Dei ipsis eripiunt: in omni<lb/>
namque multiplicitate, spiritus unitatem servare norunt,<lb/>
quod stabili firmaque sui ipsius et omnium externorum<lb/>
despectione sint suffulti: ex omnibus, quae visu vol<lb/>
auditu percipiuntur, celerrime in Deum diriguntur,<lb/>
et cuncta eis quodammodo (si uta loqui fas est.) vertuntur<lb/>
in Deum; nil intentione mentis, et amore prosequuntur,<lb/>
nisi Deum, interius erga ipsum jugiter occupantur,<lb/>
Deo ita adhaerent, ut videntes sint veluti coeci, audientes surdi<lb/>
existant, loquentes quasi muti permaneant; Hi coelestem et<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/60

2024-06-12T08:33:46Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>Documentum II. Cum anima nostra illam assequitur Theologiae<lb/>
mysticae sapientiam, videlicet unionem Divinae Charitatis,<lb/>
tunc aeternae veritatis lumine illustratur, fides ejus certior<lb/>
redditur, spes roboratur, charitas inflammatur. Si<lb/>
enim omnes soeculi hujus sapientes homini experto mysticam<lb/>
unionem dicerent, falleris miser, fides tua vera non<lb/>
est, ipse indubitanter, et audacter responderet: Ego vero profiteor,<lb/>
vos omnes falli, nam fides mea verissima est, et<lb/>
certissima. Hoc autem firmiter et fidenter responderet,<lb/>
cum fides ejus non investigatione rationis, sed mysticae<lb/>
unionis infallibili fundamento niteretur. Uberius<lb/>
namque expertus Divinitatem intelliget, quam plerique<lb/>
eruditissimi Doctores, qui nondum in secretum Cubiculum<lb/>
Regis aeterni fuerunt admissi, nec corusco gratiae<lb/>
lumina illustrati, nec mirum, cum Deo charissimi sint,<lb/>
qui totos illi libere dediderint, et in eis Dominus magnifice<lb/>
soleat operari. Hi privati domus Domini familiares,<lb/>
jucunda tranquillaque libertate, quae filios Dei decet,<lb/>
libere fruuntur, elevati supra omnes curas supra omnem<lb/>
perturbationem, ef metum mortis, purgatorii, inferni,<lb/>
et omnium, quae animae et corpori, in tempore, vel perpetuo<lb/>
evenire possint. Non frequentia hominum, non<lb/>
occupationes <del>aeternae</del> externae praesentiam Dei ipsis eripiunt: in omni<lb/>
namque multiplicitate, spiritus unitatem servare norunt,<lb/>
quod stabili firmaque sui ipsius et omnium externorum<lb/>
despectione sint suffulti: ex omnibus, quae vifu vol<lb/>
auditu percipiuntur, celerrime in Deum diriguntur,<lb/>
et cuncta eis quodammodo (si uta loqui fas est.) vertuntur<lb/>
in Deum; nil intentione. mentis, et amore prosequuntur,<lb/>
nisi Deum, interius erga ipsum jugiter occupantur,<lb/>
Deo ita adhaerent, ut videntes sint veluti coeci, audientes surdi<lb/>
existant, loquentes quasi muti permaneant; Hi coelestem et<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/60

2024-06-12T08:32:32Z

Sarah Neus: /* Not proofread */ Created page with "Documentum II. Cum anima nostra illam assequitur Theologiae<lb/> mysticae sapientiam, videlicet unionem Divinae Charitatis,<lb/> tunc aeternae veritatis lumine illustratur, fi..."

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>Documentum II. Cum anima nostra illam assequitur Theologiae<lb/>
mysticae sapientiam, videlicet unionem Divinae Charitatis,<lb/>
tunc aeternae veritatis lumine illustratur, fides ejus certior<lb/>
redditur, spes roboratur, charitas inflammatur. Si<lb/>
enim omnes soeculi hujus sapientes homini experto mysticam<lb/>
unionem dicerent, falleris miser, fides tua vera non<lb/>
est, ipse indubitanter, et audacter responderet: Ego vero profiteor,<lb/>
vos omnes falli, nam fides mea verissima est, et<lb/>
certissima. Hoc autem firmiter et fidenter responderet,<lb/>
cum fides ejus non investigatione rationis, sed mysticae<lb/>
unionis infallibili fundamento niteretur. Uberius<lb/>
namque expertus Divinitatem intelliget, quam plerique<lb/>
eruditissimi Doctores, qui nondum in secretum Cubiculum<lb/>
Regis aeterni fuerunt admissi, nec corusco gratiae<lb/>
lumina illustrati, nec mirum, cum Deo charissimi sint,<lb/>
qui totos illi libere dediderint, et in eis Dominus magnifice<lb/>
soleat operari. Hi privati domus Domini familiares,<lb/>
jucunda tranquillaque libertate, quae filios Dei decet,<lb/>
libere fruuntur, elevati supra omnes curas supra omnem<lb/>
perturbationem, ef metum mortis, purgatorii, inferni,<lb/>
et omnium, quae animae et corpori, in tempore, vel perpetuo<lb/>
evenire possint. <del>N</del>on frequentia hominum, non<lb/>
occupationes <del>aeternae</del> externae praesentiam Dei ipsis eripiunt: in omni<lb/>
namque multiplicitate, spiritus unitatem servare norunt,<lb/>
quod stabili firmaque sui ipsius et omnium externorum<lb/>
despectione sint suffulti: ex omnibus, quae vifu vol<lb/>
auditu percipiuntur, celerrime in Deum diriguntur,<lb/>
et cuncta eis quodammodo (si uta loqui fas est.) vertuntur<lb/>
in Deum; nil intentione. mentis, et amore prosequuntur,<lb/>
nisi Deum, interius erga ipsum jugiter occupantur,<lb/>
Deo ita adhaerent, ut videntes sint veluti coeci, audientes surdi<lb/>
existant, loquentes quasi muti permaneant; Hi coelestem et<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/50

2024-06-12T08:06:56Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>amorem hie, et in aeternae felicitatis patria conjungi, ab esque<lb/>
nullo unquam tempore separari queam. Quid enim homini<lb/>
juxta divinum Christi efflatum prodest, si univerfum mundem<lb/>
lucretur, animae vero suae detrimentum patiatur, aut quam<lb/>
commutationem homo dabit pro anima sua? Quid mihi mille<lb/>
mundorum dominia? Quid superexcelsa in omnes Monarchici<lb/>
Imperii potestas; Quid sapientiae humanae principatus? Quid<lb/>
gloria, honor, et Imperium in omnia? Quid tandem omnium<lb/>
thefaurorum totius mundi opulentia? Sine eo, qui omnia<lb/>
in omnibus est, emolumento esse poterunt? Nihil sane,<lb/>
nihil profecto. Quae cum ita sint, hoc unicum a te, o beatissime<lb/>
Cosmiel, tanquam individuo divinorum decretorum<lb/>
confiliario, contenderim, ut inquieti animi mei angustias<lb/>
benignitate fua ea qua soles, verborum claritudine<lb/>
dilucides, ne ab ultimo fine, quem totis animi medullis<lb/>
concupisco, et ambio, deflectem; magni sane ponderis negotium<lb/>
a te efflagito, quo non expedito, melius mihi foret,<lb/>
nunquam fuisse, quam fali fine, ad quem conditus summiserrime<lb/>
privari.<lb/>
Et primo quidem optarem, quibus modis, et mediis, Deo<lb/>
Conditori meo per Christum Jesum nostrum Amorem, nostrum<lb/>
crucifixum inseparabili vinculo uniri, ei adhaerere,<lb/>
eum que omnimode aeternum possidere queam; hoec enim<lb/>
majoris momenti sunt quam omnia illa admiranda<lb/>
Divini Conditoris opera, quae mihi ostendisti; hoc enim<lb/>
obtento, omnem mundorum opulentiam me obtinuisse censebor<lb/>
Cosmiel. Magnam rem petisti, Theodidacte: utique et mihi<lb/>
et Divino <del>N</del>umini peracceptam; quid enim sublimius, quid<lb/>
optabilius, quid grandius ab humani ingenii intellectuali<lb/>
potentia desiderari potest, qua ei uniri in quo sunt<lb/>
omnia, extra quem nihil, ex vasta verum conditarum<lb/>
multitudine et copia, quod quaeris, quod amas, quod inguietum<lb/>
cor tuum desiderare possit, restat amplius, cum ei uniaris<lb/><noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/50

2024-06-12T08:03:25Z

Sarah Neus: /* Not proofread */ Created page with "amorem hie, et in aeternae felicitatis patria conjungi, ab esque<lb/> nullo unquam tempore separari queam. Quid enim homini<lb/> juxta divinum Christi efflatum prodest, si uni..."

Page:APUG 1053.djvu/1

2024-06-07T07:42:51Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="3" user="Jane Hahn" /></noinclude>[[Category:APUG 1053 pages]]

<center><big>DIALOGUS ASCETICUS<lb/>
Cosmiele et Theodidacto Interlocutoribus<lb/>
<add>Autore P. Athanasio Kirchero e Soc. Jesu.</add><lb/>
''DIALOGUS PRIMUS''<lb/>
CAPUT I <lb/>
De bonitate Dei et divini amoris in hominem magnitudine </big></center>
<lb/>
''Theodidactus''. Tantae tuum illud coelestis doctrinae documentum,<lb/>
quo mentem meam in ultimo illo Subterranei<lb/>
Itineris nostri termino imbuisti, dulcedinis et efficaciae<lb/>
fuit, ut exinde veluti nectare quodam inebriatus,<lb/>
ad ineffabilem illam invisibilium bonorum copiam<lb/>
et excellentiam continuo mentem meam reflexerim;<lb/>
Quoniam vero ad tantum finem exsequendum media<lb/>
multa sunt, eorundemque electio mirum in modum me<lb/>
dubium perplexumque tenet, ad te coelestium oraculorum<lb/>
interpretem, eo quo possum, humili mentis obsequio, recurro,<lb/>
ut quae ad tanti momenti negotium expediendum<lb/>
quovis modo conferre poterunt, a te exposcam, atque<lb/>
una ad nonnulla, quae animum meum vexabant, dubia<lb/>
respondeas. Te enim unicum ad tantos bonorum thesauros obtinendos,<lb/>
ducem semper et moderatorem sequendum statui. Dubia<lb/>
vero illa sunt: In quonam consistat superexcelsa illa<lb/>
rationalis creaturae dignitas, cuius causa Deus tanta<lb/>
fecit et operatus est; cur humanam naturam <add>uti</add> tantis oppletam<lb/>
demeritis, ita protoplasti originali delicto contaminatam<lb/>
assumere sibi complacuerit. Novi enim Deum universam<lb/>
hanc Mundi machinam non propter Angelos, qui eo, utpote<lb/>
pure spiritualis actus non indigebant; neque propter<lb/>
se, utpote qui eam iam in archetypo suo conceptu ratione<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/33

2024-06-06T13:51:05Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Jane Hahn" /></noinclude>differens, cuit natura communicabat, non culpa. Erat illi proptium privilegium, quod nulla mulierum, nec<lb/>
ante, nec deinceps meruit obtinere, ut esset simul Mater, ei Virgo, mirabilius titulis insignita. Unde et<lb/>
Matri plenitudo debebatur, et Virgini abundantior gloria, quae carnis, et mentis integritate insignis, spirituali,<lb/>
et corporali intus, et extra sublimissimi filii praesentia frueretur. Magna quidem, et excelsa, quae velut<lb/>
Mons celsitudine pergens ad <unclear>sydera</unclear>, ad conceptionem aeterni Verbi pertingens, meritorum verticem supra<lb/>
spirituales Intelligentias, usque ad solium Deitatis erexit.<lb/>
Igitur illam Deus, et primi luminis fulgoribus illustravit, caput enim eius radiantibus stellis circumcinxit,<lb/>
lunamque ipsam pedibus eius subiecit, tantoque lumine perfusa profundissimum divinae sapientiae<lb/>
ultra quam credi valeat, adeo penetravit abyssum, et quantum sine personali unione creaturae conditio<lb/>
patitur, luci illi inaccessibili videretur immersa. Ita ut et animas sanctorum et Angelicos<lb/>
spiritus superexcedens, et merita singulorum, et omnium titulos antecedat. Sicut enim quantumlibet<lb/>
stellae aliae reluceant, luna tamen illis paeeminet magnitudine splendoris, sic et ipsa utramque<lb/>
naturam singulariter exsuperat, et immensitate gratiae, et fulgore virtutum, quo lumine plena,<lb/>
et toto Coelo coruscant, tam hominum, quam Angelorum superat dignitatem.<lb/>
Salis enim debebat esse illa, quam Deus elegit, ut esset fidelium fax, et incircumscripti Cui ita loqui fas<lb/>
<unclear>est</unclear> circumscriptio, speciosissimi floris radix; Creatoris Mater, Nutrixque omnia nutrientis, et cuncta<lb/>
continentis, et comprehendentis comprehensio, gestatrix illius, qui verbo suo portat universa, Porta<lb/>
nobilis, per quam in carnem ingressus est Deus, et prificantis carbonis forceps, sinus illius, qui sinu<lb/>
suo <unclear></unclear> omnia complectitur, Vellus coelestis roris, Aqua vitae refocillatrix, ex qua immortalitatis<lb/>
poculum mortalibus emanavit. Quae Deo <unclear>suo</unclear>, nullius rei indigno, carnem, quam non habebat,<lb/>
mutuata est, ut omnipotens id quod esse dignatus est, homo appareret, et sempiternum. Deum<lb/>
corpore, tanquam decenti quadam panoplia, indueret, per quam ipse facile caperetur, et cerneretur,<lb/>
et homo ad illam haberet accessum, ubi sunt omnia bona. Erat similis arcae foederis, signitem<lb/>
arca intinsecus portabat testamenti tabulas. Maria ipsius testamenti portabat haeredem<lb/>
illa intra se met sequem; haec Evangelium retinuit illa Dei vocem habebat, haec Verbum: Arca<lb/>
intus, forisque auri nitore radiabat, sancta intus, forisque Virginitatis splendore fulgiebat.<lb/>
<center>De nova admiranda; ac gloriosa sublimi Divinissimi Verbi Incarnati<lb/></center>
<center>Nativitate, quae supra naturae ordinem ineffabiliter in<lb/></center>
<center>mundo facta est:<lb/></center>
''Theodidactus.'' Inter omnia mirabilia, quae post ordem conditum in terris gesta sunt, nihil tam admirabile, tam<lb/>
insolitum gestum est, nihil ita humanum intellectum <unclear>prae</unclear> magnitudine rei superavit, quam<lb/>
cum aeternum Verbum Dei Filius in sinu Dei Patris requiescens factus homo inter homines<lb/>
nasci dignatus est, cuius quidem nativitas ineffabilis prorsus, et Coelestium <del>arg</del> arcanorum plena<lb/>
est, tantisque referta mysteriis, et sacramentis, ut ratio divini consilii sapentibus mundi<lb/>
patere non possit, nisi humanae ignorantiae tenebras <unclear>suae</unclear> veritatis excusserit. Et eo magis maiestas,<lb/>
et dignitas tantae nativitatis occulta est, quo exterius ante corporis oculos nihil nisi humanum,<lb/>
et humile praesefert: Ita ut nullus, nisi qui a Deu eruditur, et spiritu eius regitur,<lb/>
augustissimum hoc sacramentum diiudicet qui solus secundum lucem a Coelo in cor suum dimissam<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/36

2024-06-05T13:44:36Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Michael Canady" /></noinclude>mundum redimendum: Ut Reges intelligant, et erudiantur. Principes terrae, Deum in terris<lb/>
humilem factum, et pauperem, ut pauperes reges faciat, et humiles ad Sydra tollas, constituatque<lb/>
eos Dominos, et Judices universorum. <unclear>Coereram</unclear> mundi Principes, di iugum suum detrectaverint,<lb/>
virga ferrea corrigat, et <del>infingas</del> sicut vas figuli confingas eos.<lb/>
Cuinque peregre proficiscentes ad Bethlehem pervenissent, prospicit Joseph in oppidulum multiplicem<lb/>
virorum, mulierumque turbam adventasse, et per vias, et plateas; et porticus confuso ordine<lb/>
discumbere gentes; et hospitia omnia repleta hospitibus, et plena tumultibus, nec super esse locum<lb/>
uti quiescat, et videns sub <unclear>paruque</unclear> Urbis moenibus <unclear>agilare</unclear> <unclear>species</unclear> sub rupe magna, et sub pondentibus<lb/>
saxas, cuius latera <unclear>exaesae</unclear> causas circumcingebant, ubi coloni post labores; aliquando secedebant cum<lb/>
<unclear>amnintis</unclear>, et gregibus, tunc <unclear>duetus</unclear> a spiritu ad petrae illius foramen se recipit cum Maria, <unclear>sponso Joseph</unclear>, ubi<lb/>
super Aramen Mariam comitem collocat sedebat Regia puella super faenum, sed animo erexerat<lb/>
se usque supra ad Coelum: audiebas circum suas balantes, et boves mugientes, sed spiritu intuebatur<lb/>
supra Coelos, Angelos laudes Dei canentes.<lb/>
Dumque puris animi alienationibus, danutisque cogitationibus, et praesentia sua speluncam illam<lb/>
sanctificat: Nox interim in suo cursu medium iter habebat, et tacito <unclear>motu</unclear> currebant shydera, silebant<lb/>
sylvae, silebant volueres <unclear>ferque</unclear> et pisces, placidusque somnus aegra mortalium pectora possidebat,<lb/>
et Joseph longo itinere fractus in gelido antro languidum caput declinaverat. Maria vero Spiritu<lb/>
Domini afflata, et virtute Altissimi circumdata, divinam lucem antrum illuminantem conspicit,<lb/>
coelestesque cantus ineffabili ducedine plenos auribus hauriens supra morem amore ardens, et spiritu<lb/>
fervens, mente rapitur ad Coelum, <unclear>paritur</unclear> divina, inebriatur ab ubertate spiritus, sentitque pudica<lb/>
sponsa adesse tempus, quo sponsus Coelestis praedat de thalamo suo, tollensque virgineos oculos in<lb/>
Coelum exultat gaudio, fruiturque Deo, animumque suum divinis consolationibus explet, nihilque<lb/>
suo cum corde caducum, nil mortale cogitans.<lb/>
Interim iubens Deo, Coelestes Angelorum Hierarchiae, Cherubim, et Seraphim, Throni, et Dominationes,<lb/>
Potestates, Virtutes, omnes denique Angelici spiritus, habitatoresque coelestes relinquunt coelestia<lb/>
et in beatam <unclear>crystam</unclear> convolant, que illa hora (mirabile dictu) sicut Coelum, lucida faca est.<lb/>
Tunc Regina Angelorum charitatem cordis sui, qua aestuabat diffundens, et amore tacta in<lb/>
visceribus suis optavit sempiternum Patrem elargiri mundo sempiternum filium in utero suo latentem<lb/>
sub carne, ut veniens in mundum, venirent omnia vona pariter cum illo, et coelesti thesauro<lb/>
hominum paupertatem locupletaret. Quando spectante coelo, stupente natura Maria Virgo<lb/>
peperit filium suum unigenitum opus admirabile, insuetum, ingens, sicut Rosa profert odorem,<lb/>
sicut bella parit radium splendoris, sicut planta producit florem; sic alma Dei Virgo Sanctum<lb/>
genuit genitorem, deditque perdito mundo Salvatorem. Ille <unclear>premissus</unclear> tot legalibus ceremoniis,<lb/>
tot Prophetarum oraculis promissus sponsus Ecclesiae, de thalamo suo egreditur. In<lb/>
via viae ipsa nascitur, veritas, et vita.<lb/>
Exiit sol, expectatio gentium, de tabernaculo suo; exiit, et exeundo Virginitatem Matris <unclear>nos</unclear> minuit,<lb/>
set sacravit, non sustulit, set <unclear>facundavit</unclear>. Sicut enim claritas solis vitrum absque laesione<lb/>
penetrat, et sicut specularia purum <unclear>ad--unt</unclear> solem, et lux ipsa pertransit, tenebras laxat, et<lb/>
discutit umbras: ipsa tamen manet <unclear>--eta</unclear>, non pervia vento, non pluviae, sed pervia soli:<lb/>
et <unclear>est</unclear> radius oculorum tranqueillo, <unclear>e--laro</unclear> liquori sine scissione, et divisione immergitur, ut<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/40

2024-06-05T12:34:41Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>praesepeia vagiit.<lb/>
Luod udi conspexit senior Joseph, non remansit in eo spirisus, remque absa mente repensans,<lb/>
domiratus est divini consilii albitudinem impersorutabilem, et uios eius in investigabiles, et iudicia<lb/>
eriy extimuit, uidansque intommutabilem, et imcomprehensibilem divinitatem sub involuncrotcarnis,<lb/>
ab carnis involucrum sub pannorum involucro, et pannorum inuoburum sub regime fueri, coniderauit<lb/>
in spiritu divinarum verum supereminensem celsitudinem, et agnosit inacessibile lumen<lb/>
sion posse noby aliter apparero, queam varietate velaminum vireismuelatum. Vidit ibi tosem<lb/>
mundi magnificientiam, es verum temperalium opulentiam sub pudibiy paupery Dei strafrasx Fet<lb/>
agnonis prequissiorem esse humilem panpertabem, regum opibus, atque superbia, viditque ibi pau<lb/>
peres factos Reyes, et honorificentius incere in dalea, quam divises in purpura. Vidit divitias<lb/>
purrefactas, qurumque aeruginatums, et decoloratum argentum, pauportatem autem. factam Dominam<lb/>
verum, totiusque orbis sibi possessionem vendicasse, Regnumque tranquissctaty adeptam<lb/>
et usque ad regna coelorum provectam: Vidit non esse gloriosum palatia ingentia, et recta laqueata,<lb/>
et parietes pictos, et sellas vureas, et lectulos sericos habere, sed honorificum esse his<lb/>
omnibus voluntarias paupertate carere: Vidit ibi algas pahustres et foenum terrae in aure;<lb/>
am migrasse rationem et faoceum tuguriobum margaribus praeciorissimis contectum, et fulgensibus<lb/>
lapillis conspersum, vileque parliamentum Aratum auro imundissimo, et grandi us smaragoy. Vidit<lb/>
pauperculum nudum omnium possessorem omnia possidere et magnitudine animi nulla re<lb/>
indigere et benedixit Deum, que eocaltat humiles, et esurientes implet bonis, et divinites, et superbos<lb/>
divitit inanes. Atq hosc <unclear></unclear>, qua toby missaduduavte de incomprehensibilin rejus aeterni in <unclear></unclear><lb/>
explicanda dusci.<lb/>
De studio meditationis erga Domini Jesu Christi passionem, et mortem haberindae.<lb/>
Historiam passionis domini nostri Jesu Christi, de qua supera toties mentio habitas est, plenius erar;<lb/>
vare, prosit gesta fuit, consulto reliquimiy, illam enim omnes cuangelistae accuratissimec, quantum<lb/>
satis fuit conseridserunt, ubi videri posesf.<lb/>
Nune autem concludendo, hoc tantum a nobis dicendum est, ut unusquisque, qui Christum crucifixum;<lb/>
sequitur, tossar eam, et saedius in corde abscondita crucis onysteria revolust. Mori onsim Christi<lb/>
profunda mente meditata, et alto corde retenta animae nostrae vita est, habetque ingentems,<lb/>
et inaestimabilem thesaurum in mente, qui passionem Christi habet in corde. Duapropter quotquot<lb/>
domino servierunt, omnes sempier Christi passionem prae oculiy menty perspectam habuerunt. Ipse<lb/>
antem Jesus Christus selans honorem, et reverentiam, quam Passioni suae, et morti haberi uosuit,<lb/>
fertur in visione quadam B. Angelae de Fulgineo revelasse, quod omnes illi, qui drie credendo,<lb/>
et vigilando ad passionem ivus amplectuntur dolores mortis, et afflictionis, quos pertulis, ad<lb/>
ipso particulariter diliguntur ut filii, et colligunt fructus amoris, ita ut quasi ex testimonic, et<lb/>
ivre hereditario divitias hereditatis coelestus sit consequusturus is, qui in memoria, et mense sua<lb/>
fixam, et expressam perpetuo portavit mortem, et passionem ipsius, in quo stat vita, et sabis nostra<lb/>
Sanita quoque Brigitta probatae devotionis <unclear></unclear>, asserebat sibi innotuisse pretiosum monile, quod<lb/>
animam ornat, esse Christi passionem quam ita prae oculis unusquisque habere deberet, u si proprus oculis,<lb/>
diverent Christum se praesente illusum, et contemporum, et se vidente flagellatum et aeque ae tune illum<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/40

2024-06-05T12:22:02Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>praesepeia vagiit.<lb/>
Luod udi conspexit senior Joseph, non remansit in eo spirisus, remque absa mente repensans,<lb/>
domiratus est divini consilii albitudinem impersorutabilem, et uios eius in investigabiles, et iudicia<lb/>
eriy extimuit, uidansque intommutabilem, et imcomprehensibilem divinitatem sub involuncrotcarnis,<lb/>
ab carnis involucrum sub pannorum involucro, et pannorum inuoburum sub regime fueri, coniderauit<lb/>
in spiritu divinarum verum supereminensem celsitudinem, et agnosit inacessibile lumen<lb/>
sion posse noby aliter apparero, queam varietate velaminum vireismuelatum. Vidit ibi tosem<lb/>
mundi magnificientiam, es verum temperalium opulentiam sub pudibiy paupery Dei strafrasx Fet<lb/>
agnonis prequissiorem esse humilem panpertabem, regum opibus, atque superbia, viditque ibi pau<lb/>
peres factos Reyes, et honorificentius incere in dalea, quam divises in purpura. Vidit divitias<lb/>
purrefactas, qurumque aeruginatums, et decoloratum argentum, pauportatem autem. factam Dominam<lb/>
verum, totiusque orbis sibi possessionem vendicasse, Regnumque tranquissctaty adeptam<lb/>
et usque ad regna coelorum provectam: Vidit non esse gloriosum palatia ingentia, et recta laqueata,<lb/>
et parietes pictos, et sellas vureas, et lectulos sericos habere, sed honorificum esse his<lb/>
omnibus voluntarias paupertate carere: Vidit ibi algas pahustres et foenum terrae in aure;<lb/>
am migrasse rationem et faoceum tuguriobum margaribus praeciorissimis contectum, et fulgensibus<lb/>
lapillis conspersum, vileque parliamentum Aratum auro imundissimo, et grandi us smaragoy. Vidit<lb/>
pauperculum nudum omnium possessorem omnia possidere et magnitudine animi nulla re<lb/>
indigere et benedixit Deum, que eocaltat humiles, et esurientes implet bonis, et divinites, et superbos<lb/>
divitit inanes. Atq hosc <unclear></unclear>, qua toby missaduduavte de incomprehensibilin rejus aeterni in <unclear></unclear><lb/>
explicanda dusci.<lb/>
De studio meditationis erga Domini Jesu Christi passionem, et mortem haberindae.<lb/>
Historiam passionis domini nostri Jesu Christi, de qua supera toties mentio habitas est, plenius erar;<lb/>
vare, prosit gesta fuit, consulto reliquimiy, illam enim omnes cuangelistae accuratissimec, quantum<lb/>
satis fuit conseridserunt, ubi videri posesf.<lb/>
Nune autem concludendo, hoc tantum a nobis dicendum est, ut unusquisque, qui Christum crucifixum;<lb/>
sequitur, tossar eam, et saedius in corde abscondita crucis onysteria revolust. Mori onsim Christi<lb/>
profunda mente meditata, et alto corde retenta animae nostrae vita est, habetque ingentems,<lb/>
et inaestimabilem thesaurum in mente, qui passionem Christi habet in corde. Duapropter quotquot<lb/>
domino servierunt, omnes sempier Christi passionem prae oculiy menty perspectam habuerunt. Ipse<lb/>
antem Jerus Christus selans honorem, et reverentiam, quam Passioni suae, et morti haberi uosuit,<lb/>
fertur in visione quadam B. Angelae de Fulgineo revelasse, quod omnes illi, qui drie credendo,<lb/>
et vigilando ad passionem ivus amplectuntur dolores mortis, et afflictionis, quos pertulis, ad<lb/>
ipso particulariter diliguntur ut filii, et colligunt fructus amoris, ita ut quasi ex testimonic, et<lb/>
ivre hereditario divitias hereditatis coelestus sit consequusturus is, qui in memoria, et mense sua<lb/>
fixam, et expressam perpetuo portavit mortem, et passionem ipsius, in quo stat vita, et sabis nostra<lb/>
Sanita quoque Brigitta probatae devotionis <unclear></unclear>, asserebat sibi innotuisse pretiosum monile, quod<lb/>
animam ornat, esse Christi passionem quam ita prae oculis unusquisque habere deberet, u si proprus oculis,<lb/>
diverent Christum se praesente illusum, et contemporum, et se vidente flagellatum et aeque ae tune illum<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/40

2024-06-05T12:10:39Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>praesepeia vagiit.<lb/>
Luod udi conspexit senior Joseph, non remansit in eo spirisus, remque absa mente repensans,<lb/>
domiratus est divini consilii albitudinem impersorutabilem, et uios eius in investigabiles, et iudicia<lb/>
eriy extimuit, uidansque intommutabilem, et imcomprehensibilem divinitatem sub involuncrotcarnis,<lb/>
ab carnis involucrum sub pannorum involucro, et pannorum inuoburum sub regime fueri, coniderauit<lb/>
in spiritu divinarum verum supereminensem celsitudinem, et agnosit inacessibile lumen<lb/>
tion posse noby aliter apparero, queam varietate velaminum vireismuelatum. Vidis ibi tossem<lb/>
mundi magnificientiam, es verum temperalium opensentiam sub pudibiy paupery Dei strafrasx Fet<lb/>
agnonis prequissiorem eye humilem panpertabem, regum opihy, atque superbia, viditque ibipau<lb/>
deres factos Reyes, et honorificentius incere in dalea, quam divises in purpura. Vidit divitias<lb/>
purrefactas, qurumque aeruginatums, et decoloratum argentum, pauportatem autem. factam Dominam<lb/>
verum, totiusque orbis sibi possessionem vendicasse, Regnumque tranquissctaty adeptam<lb/>
et useque ad regna coelorum provectam: Vidit non esse gloriosum palatia ingentia, et recta laqueata,<lb/>
et parietes pictos, et sellas vureas, et lectulos sericos habere, sed honorificum esse his<lb/>
omnibus voluntarias paupertate carere: Vidit ibi algas pahustres et foenum terrae in aure;<lb/>
am migrasse rationem et faoceum tuguriobum margaribus praeciorissimis contectum, et fulgensibus<lb/>
lapillis conspersum, vileque parliamentum Aratum auro imundissimo, et grandi us smaragoy. Vidit<lb/>
pauperculum nudum omnium possessorem omnia possidere et magnitudine animi nulla re<lb/>
indigere et benedixit Deum, que eocaltat humiles, et esurientes implet bonis, et divinites, et superbos<lb/>
divitit inanes. Atq hosc <unclear></unclear>, qua toby missaduduavte de incomprehensibilin rejus aeterni in <unclear></unclear><lb/>
explicanda dusci.<lb/>
De studio meditationis erga Domini Jesu Christi passionem, et mortem haberindae.<lb/>
Historiam passionis domini nostri Jesu Christi, de qua supera toties mentio habitas est, plenius erar;<lb/>
vare, prosit gesta fuit, consulto reliquimiy, illam enim omnes cuangelistae accuratissimec, quantum<lb/>
satis fuit conseridserunt, ubi videri posesf.<lb/>
Nune autem concludendo, hoc tantum a nobis dicendum est, ut unusquisque, qui Christum crucifixum;<lb/>
sequitur, tossar eam, et saedius in corde abscondita crucis onysteria revolust. Mori onsim Christi<lb/>
profunda mente meditata, et alto corde retenta animae nostrae vita est, habetque ingentems,<lb/>
et inaestimabilem thesaurum in mente, qui passionem Christi habet in corde. Duapropter quotquot<lb/>
domino servierunt, omnes sempier Christi passionem prae oculiy menty perspectam habuerunt. Ipse<lb/>
antem Jerus Christus selans honorem, et reverentiam, quam Passioni suae, et morti haberi uosuit,<lb/>
fertur in visione quadam B. Angelae de Fulgineo revelasse, quod omnes illi, qui drie credendo,<lb/>
et vigilando ad passionem ivus amplectuntur dolores mortis, et afflictionis, quos pertulis, ad<lb/>
ipso particulariter diliguntur ut filii, et colligunt fructus amoris, ita ut quasi ex testimonic, et<lb/>
ivre hereditario divitias hereditatis coelestus sit consequusturus is, qui in memoria, et mense sua<lb/>
fixam, et expressam perpetuo portavit mortem, et passionem ipsius, in quo stat vita, et sabis nostra<lb/>
Sanita quoque Brigitta probatae devotionis <unclear></unclear>, asserebat sibi innotuisse pretiosum monile, quod<lb/>
animam ornat, esse Christi passionem quam ita prae oculis unusquisque habere deberet, u si proprus oculis,<lb/>
diverent Christum se praesente illusum, et contemporum, et se vidente flagellatum et aeque ae tune illum<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/40

2024-06-04T15:14:18Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>puraesepeia vagiit.<lb/>
Luod udi conspexit senior Joseph, non remansit in eo spirisus, remque absa mente repensans,<lb/>
domiratus est divini consilii albitudinem impersorutabilem, et uios eius in investigabiles, et iudicia<lb/>
eriy extimuit, uidansque intommutabilem, et imcomprehensibilem divinitatem sub involuncrotcarnis,<lb/>
ab carnis involucrum sub pannorum involucro, et pannorum inuoburum sub regime fueri, coniderauit<lb/>
in spiritu divinarum verum supereminensem celsitudinem, et agnosit inacessibile lumen<lb/>
tion posse noby aliter apparero, queam varietate velaminum vireismuelatum. Vidis ibi tossem<lb/>
mundi magnificientiam, es verum temperalium opensentiam sub pudibiy paupery Dei strafrasx Fet<lb/>
agnonis prequissiorem eye humilem panpertabem, regum opihy, atque superbia, viditque ibipau<lb/>
deres factos Reyes, et honorificentius incere in dalea, quam divises in purpura. Vidit divitias<lb/>
purrefactas, qurumque aeruginatums, et decoloratum argentum, pauportatem autem. factam Dominam<lb/>
verum, totiusque orbis sibi possessionem vendicasse, Regnumque tranquissctaty adeptam<lb/>
et useque ad regna coelorum provectam: Vidit non esse gloriosum palatia ingentia, et recta laqueata,<lb/>
et parietes pictos, et sellas vureas, et lectulos sericos habere, sed honorificum esse his<lb/>
omnibus voluntarias paupertate carere: Vidit ibi algas pahustres et foenum terrae in aure;<lb/>
am migrasse rationem et faoceum tuguriobum margaribus praeciorissimis contectum, et fulgensibus<lb/>
lapillis conspersum, vileque parliamentum Aratum auro imundissimo, et grandi us smaragoy. Vidit<lb/>
pauperculum nudum omnium possessorem omnia possidere et magnitudine animi nulla re<lb/>
indigere et benedixit Deum, que eocaltat humiles, et esurientes implet bonis, et divinites, et superbos<lb/>
divitit inanes. Atq hosc <unclear></unclear>, qua toby missaduduavte de incomprehensibilin rejus aeterni in <unclear></unclear><lb/>
explicanda dusci.<lb/>
De studio meditationis erga Domini Jesu Christi passionem, et mortem haberindae.<lb/>
Historiam passionis domini nostri Jesu Christi, de qua supera toties mentio habitas est, plenius erar;<lb/>
vare, prosit gesta fuit, consulto reliquimiy, illam enim omnes cuangelistae accuratissimec, quantum<lb/>
satis fuit conseridserunt, ubi videri posesf.<lb/>
Nune autem concludendo, hoc tantum a nobis dicendum est, ut unusquisque, qui Christum crucifixum;<lb/>
sequitur, tossar eam, et saedius in corde abscondita crucis onysteria revolust. Mori onsim Christi<lb/>
profunda mente meditata, et alto corde retenta animae nostrae vita est, habetque ingentems,<lb/>
et inaestimabilem thesaurum in mente, qui passionem Christi habet in corde. Duapropter quotquot<lb/>
domino servierunt, omnes sempier Christi passionem prae oculiy menty perspectam habuerunt. Ipse<lb/>
antem Jerus Christus selans honorem, et reverentiam, quam Passioni suae, et morti haberi uosuit,<lb/>
fertur in visione quadam B. Angelae de Fulgineo revelasse, quod omnes illi, qui drie credendo,<lb/>
et vigilando ad passionem ivus amplectuntur dolores mortis, et afflictionis, quos pertulis, ad<lb/>
ipso particulariter diliguntur ut filii, et colligunt fructus amoris, ita ut quasi ex testimonic, et<lb/>
ivre hereditario divitias hereditatis coelestus sit consequusturus is, qui in memoria, et mense sua<lb/>
fixam, et expressam perpetuo portavit mortem, et passionem ipsius, in quo stat vita, et sabis nostra<lb/>
Sanita quoque Brigitta probatae devotionis <unclear></unclear>, asserebat sibi innotuisse pretiosum monile, quod<lb/>
animam ornat, esse Christi passionem quam ita prae oculis unusquisque habere deberet, u si proprus oculis,<lb/>
diverent Christum se praesente illusum, et contemporum, et se vidente flagellatum et aeque ae tune illum<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/40

2024-06-04T15:08:07Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>puraesepeia vagiit.<lb/>
Luod udi conspexit senior Doseph, non remandut in eo spiritu, reinfece abra mente repentans,<lb/>
domiratus est divini consilii albitudinem impersorutabilem, et uios eius in investigabiles, et iudicia<lb/>
eriy extimuit, uidansque intommutabilem, et imcomprehensibilem divinitatem sub involuncrotcarnis,<lb/>
ab carnis involucrum sub pannorum involucro, et pannorum inuoburum sub regime fueri, coniderauit<lb/>
in spiritu divinarum verum supereminensem celsitudinem, et agnosit inacessibile lumen<lb/>
tion posse noby aliter apparero, queam varietate velaminum vireismuelatum. Vidis ibi tossem<lb/>
mundi magnificientiam, es verum temperalium opensentiam sub pudibiy paupery Dei strafrasx Fet<lb/>
agnonis prequissiorem eye humilem panpertabem, regum opihy, atque superbia, viditque ibipau<lb/>
deres factos Reyes, et honorificentius incere in dalea, quam divises in purpura. Vidit divitias<lb/>
purrefactas, qurumque aeruginatums, et decoloratum argentum, pauportatem autem. factam Dominam<lb/>
verum, totiusque orbis sibi possessionem vendicasse, Regnumque tranquissctaty adeptam<lb/>
et useque ad regna coelorum provectam: Vidit non esse gloriosum palatia ingentia, et recta laqueata,<lb/>
et parietes pictos, et sellas vureas, et lectulos sericos habere, sed honorificum esse his<lb/>
omnibus voluntarias paupertate carere: Vidit ibi algas pahustres et foenum terrae in aure;<lb/>
am migrasse rationem et faoceum tuguriobum margaribus praeciorissimis contectum, et fulgensibus<lb/>
lapillis conspersum, vileque parliamentum Aratum auro imundissimo, et grandi us smaragoy. Vidit<lb/>
pauperculum nudum omnium possessorem omnia possidere et magnitudine animi nulla re<lb/>
indigere et benedixit Deum, que eocaltat humiles, et esurientes implet bonis, et divinites, et superbos<lb/>
divitit inanes. Atq hosc <unclear></unclear>, qua toby missaduduavte de incomprehensibilin rejus aeterni in <unclear></unclear><lb/>
explicanda dusci.<lb/>
De studio meditationis erga Domini Jesu Christi passionem, et mortem haberindae.<lb/>
Historiam passionis domini nostri Jesu Christi, de qua supera toties mentio habitas est, plenius erar;<lb/>
vare, prosit gesta fuit, consulto reliquimiy, illam enim omnes cuangelistae accuratissimec, quantum<lb/>
satis fuit conseridserunt, ubi videri posesf.<lb/>
Nune autem concludendo, hoc tantum a nobis dicendum est, ut unusquisque, qui Christum crucifixum;<lb/>
sequitur, tossar eam, et saedius in corde abscondita crucis onysteria revolust. Mori onsim Christi<lb/>
profunda mente meditata, et alto corde retenta animae nostrae vita est, habetque ingentems,<lb/>
et inaestimabilem thesaurum in mente, qui passionem Christi habet in corde. Duapropter quotquot<lb/>
domino servierunt, omnes sempier Christi passionem prae oculiy menty perspectam habuerunt. Ipse<lb/>
antem Jerus Christus selans honorem, et reverentiam, quam Passioni suae, et morti haberi uosuit,<lb/>
fertur in visione quadam B. Angelae de Fulgineo revelasse, quod omnes illi, qui drie credendo,<lb/>
et vigilando ad passionem ivus amplectuntur dolores mortis, et afflictionis, quos pertulis, ad<lb/>
ipso particulariter diliguntur ut filii, et colligunt fructus amoris, ita ut quasi ex testimonic, et<lb/>
ivre hereditario divitias hereditatis coelestus sit consequusturus is, qui in memoria, et mense sua<lb/>
fixam, et expressam perpetuo portavit mortem, et passionem ipsius, in quo stat vita, et sabis nostra<lb/>
Sanita quoque Brigitta probatae devotionis <unclear></unclear>, asserebat sibi innotuisse pretiosum monile, quod<lb/>
animam ornat, esse Christi passionem quam ita prae oculis unusquisque habere deberet, u si proprus oculis,<lb/>
diverent Christum se praesente illusum, et contemporum, et se vidente flagellatum et aeque ae tune illum<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/40

2024-06-04T14:59:38Z

Sarah Neus:

Page:APUG 1053.djvu/40

2024-06-04T14:50:32Z

Sarah Neus: /* Not proofread */ Created page with "puraesepeia vagiit.<lb/> Luod udi conspexit senior Doseph, non remandut in eo spiritu, reinfece abra mente repentans,<lb/> domiratus est divini consilii albitudinem impersorut..."

Page:APUG 1053.djvu/29

2024-05-30T15:45:05Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude><center>Der <del></del><lb/>
<del></del><lb/></center>
''Cosmiel''. Deus emprum, et seculorum inspector, ereclara signa, et magnifica prodigia, et facta<lb/>
omni ad miratione maiora presuerito mortalium renefris, et caligines eotum dispergere uolens,<lb/>
ante apparitionem, et adventum summi summi suminis prerisit aseud Romanos aseud Persas, Arabes, et<lb/>
aseud Judaeos, ubi erat notus, et magnum quomen eius ibi mirabiliter ulluminavis a montibiy<lb/>
aeternis De Coelo autem auditum feut, et commovit terram, ut salvos faceret mansuetos ferrique<lb/>
anticipauerunt lumina ipsius oculos eorum; ut praepararetur ueritay eisy in eis Confessi sunt<lb/>
Coeli, et terra mirabilia eiris, ut ueritas, quae est in cirouitu eius, esset in Caleria multorum, et<lb/>
qui notus tantum in Dudaea erat, impleret fulgore sus orbem terrae, et plenitudinem eius, et<lb/>
ab occidente, ab oriente, et a desertis mortibus ab aqquilone, et omiri palam fieret udemptio<lb/>
eius, quae a seculo est.<lb/>
Et cum reliquum esset, ut. poit auroram inciperet dies, et opros suum adimpleret Deus, nonimque<lb/>
faceret illud in medio annorum, ut scilicet Rex magnus progrederetus ab Avistro, et sanctas de moorite Sharam, et operiret Coelo gloria eius et splendor eius ut lux essetpetante faciem eius fugeret<lb/>
Mors; et Diabolus e grederetur ante <unclear></unclear>, Aaret, et metiretur terram, et subyceret eam, et<lb/>
dissolueret populos, contereret Reges fortes, iniuruaret cosses mundi ab itineribus aeternitatis eiuy,<lb/>
in fremituque conculcaret terram, et in furore suo obstupefaceret gentes, et perevteret impium<lb/>
spiritu labiorum suorum, et deponeret ponentes de Dede, mente iprdis sui, et esurientes impleret<lb/>
bonis, erigeret mansuetos in salutem, et humiles spiritu sahios faceret, pauperes cum Principibus<lb/>
collocaret, et credentibus daret regna Coelorumi, et egrederetur tandem in salutem populo<lb/>
suo, statuit mittere in terram, quem missurus erat, ouius gratia tot orracula, tot prophetiae,<lb/>
tot signa, tot prodigia creiesserant. Luod mirabibiter fassum et.<lb/>
Deus erium, qui fecit Angelos suos spiritus et aministros eius ignem urentem; consseicatus Angelorum<lb/>
My riadasincessabili uore clamantes; Sanitus, Santitus, Sanitus. Et prospiciery Coelum, pulchritudinem,<lb/>
et magnitudinem <unclear></unclear>, et plateas auto mundo et polatio coruscantibus gemmis<lb/>
construita, lucidissimas Debes, innumerabile mansiones Coelesbi arrificio elaboratas. Reginum<lb/>
illud insuperabile, et magnificentia plenium; Civitatem illam suffimem, quam gloris, et superbeopes<lb/>
illustrant. Vidensque non esse ibi habitatorem quietis, et nullum hominum (quorum gratia<lb/>
tantum ojeus summi opifius mann construitum fuerat) ad ea loca per tot secula accedere<lb/>
potuisse, astareque ante Paradisum uolupstatis cherubim flammerum pladium, atque verssetilem gerentem ad astodiendam uiani vitae, nequis ingrederetur ad illumi Vidensque frud<lb/>
trari divinum opus, et magnificentissima Dei opificia et tot divitias tanta ibi largitate congestas,<lb/>
nulli hominum usul inseruine, nubius cor Larsificare, nullius mentems beatam facere<lb/>
Et deinde oculos in terrarum orbem ex auto conuertens, ac prospiciens omnen carnem corrupisse<lb/>
uiam suam, nec tamen esse aliquem, qui faceret bonum, maletiamaque inhabitantium esse completam;<lb/>
terram corruptam, et repletam iniquitate, finis quidem universae carnius venit ante cum, Deo recordatus<lb/>
forderus sui, quod fecit <unclear>uum</unclear> Noe, et filys eius, et cum omni anima vivente, quae carnem vegetat,<lb/>
dixie Nequaquam ultra maledicam terrae propser homines; sendus enimii, et cogitatio humani cordy<lb/>
in malam prona sunt al adolescentia sua. Non igitur percutiam ultra ominem apumam viventem,<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/29

2024-05-30T15:41:06Z

Sarah Neus:

<noinclude><pagequality level="1" user="Sarah Neus" /></noinclude>Der <del></del><lb/>
<del></del><lb/>
Cosmiel. Deus emprum, et seculorum inspector, ereclara signa, et magnifica prodigia, et facta<lb/>
omni ad miratione maiora presuerito mortalium renefris, et caligines eotum dispergere uolens,<lb/>
ante apparitionem, et adventum summi summi suminis prerisit aseud Romanos aseud Persas, Arabes, et<lb/>
aseud Judaeos, ubi erat notus, et magnum quomen eius ibi mirabiliter ulluminavis a montibiy<lb/>
aeternis De Coelo autem auditum feut, et commovit terram, ut salvos faceret mansuetos ferrique<lb/>
anticipauerunt lumina ipsius oculos eorum; ut praepararetur ueritay eisy in eis Confessi sunt<lb/>
Coeli, et terra mirabilia eiris, ut ueritas, quae est in cirouitu eius, esset in Caleria multorum, et<lb/>
qui notus tantum in Dudaea erat, impleret fulgore sus orbem terrae, et plenitudinem eius, et<lb/>
ab occidente, ab oriente, et a desertis mortibus ab aqquilone, et omiri palam fieret udemptio<lb/>
eius, quae a seculo est.<lb/>
Et cum reliquum esset, ut. poit auroram inciperet dies, et opros suum adimpleret Deus, nonimque<lb/>
faceret illud in medio annorum, ut scilicet Rex magnus progrederetus ab Avistro, et sanctas de moorite Sharam, et operiret Coelo gloria eius et splendor eius ut lux essetpetante faciem eius fugeret<lb/>
Mors; et Diabolus e grederetur ante <unclear></unclear>, Aaret, et metiretur terram, et subyceret eam, et<lb/>
dissolueret populos, contereret Reges fortes, iniuruaret cosses mundi ab itineribus aeternitatis eiuy,<lb/>
in fremituque conculcaret terram, et in furore suo obstupefaceret gentes, et perevteret impium<lb/>
spiritu labiorum suorum, et deponeret ponentes de Dede, mente iprdis sui, et esurientes impleret<lb/>
bonis, erigeret mansuetos in salutem, et humiles spiritu sahios faceret, pauperes cum Principibus<lb/>
collocaret, et credentibus daret regna Coelorumi, et egrederetur tandem in salutem populo<lb/>
suo, statuit mittere in terram, quem missurus erat, ouius gratia tot orracula, tot prophetiae,<lb/>
tot signa, tot prodigia creiesserant. Luod mirabibiter fassum et.<lb/>
Deus erium, qui fecit Angelos suos spiritus et aministros eius ignem urentem; consseicatus Angelorum<lb/>
My riadasincessabili uore clamantes; Sanitus, Santitus, Sanitus. Et prospiciery Coelum, pulchritudinem,<lb/>
et magnitudinem <unclear></unclear>, et plateas auto mundo et polatio coruscantibus gemmis<lb/>
construita, lucidissimas Debes, innumerabile mansiones Coelesbi arrificio elaboratas. Reginum<lb/>
illud insuperabile, et magnificentia plenium; Civitatem illam suffimem, quam gloris, et superbeopes<lb/>
illustrant. Vidensque non esse ibi habitatorem quietis, et nullum hominum (quorum gratia<lb/>
tantum ojeus summi opifius mann construitum fuerat) ad ea loca per tot secula accedere<lb/>
potuisse, astareque ante Paradisum uolupstatis cherubim flammerum pladium, atque verssetilem gerentem ad astodiendam uiani vitae, nequis ingrederetur ad illumi Vidensque frud<lb/>
trari divinum opus, et magnificentissima Dei opificia et tot divitias tanta ibi largitate congestas,<lb/>
nulli hominum usul inseruine, nubius cor Larsificare, nullius mentems beatam facere<lb/>
Et deinde oculos in terrarum orbem ex auto conuertens, ac prospiciens omnen carnem corrupisse<lb/>
uiam suam, nec tamen esse aliquem, qui faceret bonum, maletiamaque inhabitantium esse completam;<lb/>
terram corruptam, et repletam iniquitate, finis quidem universae carnius venit ante cum, Deo recordatus<lb/>
forderus sui, quod fecit <unclear>uum</unclear> Noe, et filys eius, et cum omni anima vivente, quae carnem vegetat,<lb/>
dixie Nequaquam ultra maledicam terrae propser homines; sendus enimii, et cogitatio humani cordy<lb/>
in malam prona sunt al adolescentia sua. Non igitur percutiam ultra ominem apumam viventem,<noinclude><references/> {{TurnPage}}</noinclude>

Page:APUG 1053.djvu/29

2024-05-30T15:36:09Z

Sarah Neus:

Page:APUG 1053.djvu/29

2024-05-30T15:14:47Z

Sarah Neus: /* Not proofread */ Created page with "Der <del></del><lb/> <del></del><lb/> Cosmiel. Deus emprum, et seculorum inspector, ereclara signa, et magnifica prodigia, et facta<lb/> omni ad miratione maiora presuerito mo..."